แม้ผมจะเห็นด้วยความความคิดของ Chris Anderson ที่มองว่า ของฟรีในโลก
จะเปลี่ยนจาก ‘หลอกว่าฟรี’ ไปสู่ ‘ฟรีจริงๆ’
ทั้งนี้ก็ด้วยอิทธิพลของเทคโนโลยี ที่ทำให้การสื่อสารรวดเร็ว ในราคาที่สุดแสนจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

แต่ผมก็ยังมีความเห็นแย้งนิดๆว่า “ของฟรีที่ว่า อาจจะด้อยมาตรฐานกว่าของเสียตังค์”
เพราะทุกอย่าง มันมี ‘ต้นทุนการผลิต’
อยู่ที่ว่า ใครเป็นคนจ่ายต้นทุนตรงนั้น

สองคำข้างบน เป็นการแปลให้ง่ายในภาษาของผมเอง หาใช่คำพูดของ Anderson
‘หลอกว่าฟรี’ คือ เอาสินค้าฟรีมาเป็นตัวล่อ แต่ลูกค้าต้องจ่ายเงินซื้อสินค้าอื่น อันนี้พบเห็นได้ตามห้างขายสินค้าทั่วไป

ดังนั้น ของที่เห็นว่าฟรีในวันนี้ ก็ไม่แน่ว่าจะฟรีตลอดไปหรือเปล่า
งั้นต้องจับตาพวก Wikipedia, Youtube, Twitter, Facebook และ รถเมล์ฟรี
(แหะๆ อันหลังนี้ ขอแถม ไม่เกียวกับเนื้อหาหรอก)

ไม่ใช่เฉพาะเรื่องต้นทุนอย่างเดียวนะครับ ที่จะเป็นแรงขับให้บรรดาบริการเหล่านี้ต้องหารายได้
แต่บางครั้งถ้าเห็นโอกาสทำเงิน ของฟรีเหล่านี้ก็พร้อมจะเปลี่ยนโมเดลธุรกิจได้

Wikipedia, Facebook และ Twitter ยังไม่มีทีท่า
แต่ Youtube เริ่มขยับตัวบ้างแล้ว
เป็นที่รู้กันว่า พอ Google เข้ามาซื้อกิจการ มีรึที่จะปล่อยให้โอกาสทำเงิน(เพิ่ม)หลุดมือ
การหารายได้เล็กๆน้อยๆจากโฆษณา Adsense ที่อยู่ในหน้าเวบเพจ มันขี้ปะตี๋วเกินไปสำหรับยักษ์ใหญ่

Lions Gate Entertainment Corp., Sony Corp., Metro-Goldwyn-Mayer Inc. Time Warner Inc.’s และ Warner Bros. คือผู้ผลิตหนังรายใหญ่ๆของโลกที่ Youtube ไปคุยด้วยแล้ว
จากนี้ก็ต้องติดตามตอนต่อไปครับ ว่า Youtube จะมาไม้ไหน
เท่าที่แพลมออกมา เห็นว่าจะให้เช่าหนังออนไลน์ หรือจ่ายตังค์ดูหนังได้ทางมือถือ

ผมคาดว่า ‘ให้เช่าหนัง’ น่าจะเป็นอ๊อปชั่นเพิ่ม ส่วนของฟรีจะยังคงมีเหมือนเดิม
เพราะ ‘ของฟรี’ คือ จุดแข็งและจุดขาย ที่ทำให้กูเกิ้ลมีวันนี้