Tag-Archive for » หนังสือ «

ตั้งใจจะไปเดินงาน BIG & BIH ครับ
แต่พอย้ายสถานที่จัดงานจากอิมแพค ไปที่ไบเทค ก็ทำเอาหลงทางเลยทีเดียว เพราะไม่เชี่ยวเส้นทางฝั่งตะวันออก
สถานที่ไม่คุ้นเคย ก็ขับรถเลยไปถึงตึกเนชั่น และ…. แล้วก็โดนจับตัวไปออกอากาศ
แหะๆ

โม้ซะไร้สาระเลย
เหตุเกิดจากที่เมื่อวาน ตอนบ่ายแก่ๆ ผมมีนัดไปคุยเรื่องหนังสือจิบความคิด สะกิดไอเดีย
ฟังดูไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น ถ้าเป็นการพูดคุยทั่วๆไป
แต่นี่มีไมค์มาจ่อ มีไฟมาส่อง และสองพิธีกรรุมถาม
ที่หนักสุดคือ เป็นการออกอากาศแบบสดๆ

ตอนที่ทีมงานโทรมาแจ้ง ไอ้กระผมก็นึกว่า เป็นบันทึกเทป ก็เลยรับปากแบบไม่คิดอะไรมาก
มารู้อีกทีตอนเช้า เอ๊ะ ทำไมกำชับเรื่องประเด็นที่จะคุยกันจังเลย
จึงได้รู้ว่า งานนี้ “สดๆ”

เพื่อป้องกันความผิดพลาด ผมจึงเผื่อเวลาล่วงหน้าไว้มากพอสมควร
แวะงาน BIG & BIH ช่วยอุดหนุน SMEs ไปหลายตังค์ ก็ยังมีเวลาเหลืออีกตั้งเยอะ
ระหว่างทางเข้าตึกเนชั่น ก็รู้สึกว่ามันมีบางอย่างไม่ปกติ
แม้ผมจะคุ้นชินกับภาพทหารในเครื่องแบบ เพราะเจอกันทุกวันในย่านสีลม
แต่ที่นี่ ‘บางนา’ นี่ครับ พี่ๆจะมาต้อนรับผมอีกหรือ?

แล้วผมก็ได้คำตอบจากทีมงานที่รออยู่ว่า
“เมื่อครู่ มีข่าวขู่วางระเบิดที่นี่ และชั้นนี้ด้วย”
ไอ้หยา! ความตื่นเต้นพุ่งปรู๊ดเป็นทวีคูณ
แต่ดูคนแถวนั้นจะเฉยๆ “บ่อยครับ ข่าวแบบนี้ ทีวีเกือบทุกช่องโดนหมด”

อ้าว! มันกลายเป็นเรื่องชิลๆ ไปหรือนี่
หลังจากเตี๊ยมคำถามกันเรียบร้อย นักมวยบ้านนอกก็พร้อมขึ้นเวทีราชดำเนิน
จากที่เคยต่อยกลางทุ่งนา วันนี้ได้มาต่อยบนเวทีห้องแอร์

อ้อ! ลืมบอกไปว่า พิธีกรมีสองท่านครับ แต่มาทันเตี๊ยมกับผมแค่คนเดียว
“เอาละเว้ย งานนี้มีเสียวกันแน่ เดียวคอยดูกัน” ผมคิดในใจ
ว่าแล้วก็ขอจดโพยเล็กๆติดมือไว้ เผื่อเจอคำถามพิเศษ

“เปิดรายการไมค์สองนะครับ อ้าวพร้อม 5 4 3 2 1 …” ผู้กำกับรายการเสียงดังฟังชัด
ทุกอย่างเริ่มต้นได้ดีครับ
ผมพยายามจับจังหวะการสนทนา เพราะต้องมองทั้งซ้ายและขวา
บางช่วงรู้สึกตัวว่ามองพิธีกรทั้งสองด้านเร็วไป
ซ้าย-ขวา ซ้าย-ขวา “เอ๊ะ คนดูจะเข้าใจเป็นว่าผมส่ายหน้าหรือเปล่า”

เริ่มต้นดี ช่วงกลางๆก็ไปได้ดี
แต่ไอ้ตอนจะจบนี่สิ! ลุ้นแทบตายว่าจะสลายม็อบ เอ้ย! จบการสนทนาอย่างไร

พอจบรายการ ผมเพิ่งมารู้ทีหลังว่า พิธีกรอีกคนที่ไม่ได้เตี๊ยมกัน พยายามจะถามต่อ เพราะเห็นโพยที่ผมจดมา 3 ประโยค ยังพูดไม่หมด
“เรื่อง Ikea กับ Starbucks พี่ก็พูดแล้ว แต่หนูยังไม่เห็นพี่พูดเรื่องเซเว่นฯเลย ก็พยายามถาม”
อย่างนี้นี่เอง น้องพิธีกรหวังดี พยายามถามให้ตรงคำตอบ
แต่ผมอยากจะบอกว่า ในโพยที่จด มันคือแผนสำรอง ไม่ต้องใช้ทั้งหมดก็ได้!

สำหรับท่านที่สนใจรายการ เดี๋ยวผมจะเอาคลิปมาลงให้ชมกัน
จะได้เห็นหน้าตาพิธีกรสาวชัดๆ ;)

sme thailand
sme thailand 2
sme thailand 3
บันทึกเบื้องหลังการออกอากาศ โดย ผบ.ทบ. ของผมเองครับ!


ด้วยความที่ไม่ได้เป็นเด็กใฝ่เรียนและกลัวถูกครูถาม
เวลาเข้าไปนั่งในห้องเรียนผมจึงมักเลือกที่นั่งค่อนไปด้านหลังห้อง
แต่ไม่เอาหลังสุดนะครับ เพราะนั่นก็ตกเป็นเป้าสายตาของครูเกินไป
ขอประมาณแถวที่สองหรือสามจากด้านหลัง เพราะจะพรางสายตาได้ดี
นิสัยนี้ติดตัวตั้งแต่ประถมจนถึงมหาวิทยาลัย
และดูเหมือนว่า มันจะตามมาถึง งานเขียนหนังสือของผมด้วย อย่างไม่ตั้งใจนัก

เมื่องานเขียนชิ้นแรก เปิดตัวในงานสัปดาห์หนังสือฯ แบบพรางตัว
เพราะเมื่อไปยืนอยู่ตรงหน้าชั้นวางโชว์หนังสือ กวาดสายตาไปมาหลายนาที ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหาเจอ
ผมใช้เวลาประมาณ 5 นาทีครับ ไล่เรียงจากซ้ายไปขวาทีละแถว แล้วก็พบว่า มันอยู่ในหลืบนี่เอง

การ display หนังสือของบูทนี้ จะวางแนวดิ่ง 4 ชั้น และวางแนวนอน 3 แถว
แถวแรกจะเป็น ริงไซด์ใกล้ชิดกับผู้อ่านมากที่สุด
แถวสองพอกล้อมแกล้ม มองเห็นถนัดตาอยู่พอสมควร
ส่วนแถวสาม จะถูกชั้นโชว์แนวดิ่งบังสายตาครึ่งท่อนบน จึงได้โชว์แค่ขาอ่อน

ผมไม่แน่ชัดในกติกาการจัดเรียงหนังสือเท่าไร แต่พอได้เห็นจุดยืนของ(หนังสือ)ตัวเอง ก็ปรับเป้าทันที
“ขายได้ 10 เล่ม ก็ดีถมเถแล้ว”
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้คาดหวังเรื่องยอดขายกับงานสัปดาห์หนังสือฯเท่าไรนัก
เพราะเล่มนี้ไม่ใช่แนวฮิต

และเพื่อให้หนังสือขายออกบ้าง ผมจึงจัดแจงโทรไปแจ้งเพื่อนๆ
“เฮ้ย ช่วยไปอุดหนุนหน่อย”
นอกจากเพื่อนจะหาไม่เจอ ทั้งที่ระบุตำแหน่งอย่างชัดเจน
“กูถามพนักงานแล้ว เค้าบอกว่าไม่มีหนังสือนี้ขาย”

“ไอ้หยา เป็นไปได้ไง” ด้วยความร้อนใจ ผมรีบรุดไปที่เกิดเหตุอีกครั้งในเย็นวันนั้น
แล้วก็เข้าใจ เพราะหนังสือแถวที่สองที่อยู่ด้านหน้า เขาวางโชว์หลายเล่ม สูงราวกับคอนโดฯในกรุงเทพ จึงบังกระต๊อบที่อยู่ด้านในเสียสนิท

จากนั้นก็ลองเดินดูบูทอื่น อยากรู้ว่าพนักงานขายแต่ละบูทเป็นอย่างไรบ้าง
แล้วก็เข้าใจว่า ความรอบรู้ในตัวสินค้าที่ขาย(Product knowledge) ไม่เท่ากัน
บางร้านพนักงานขายเก่งมาก สามารถเล่าเรื่องย่อได้เลย พอลูกค้าบอกว่าชอบแนวนี้ พนักงานก็ชี้ไปที่หนังสือ 2-3 เล่ม
“เฮ้ย น้องอ่านมาหมดแล้วหรือ” ผมอดทึ่งไม่ได้

นี่คือจุดต่างของร้าน ที่จ้างพนักงานชั่วคราวมาขาย กับร้านที่มีพนักงานประจำและเป็นพนักงานที่รักและภูมิใจในสินค้าของตนเอง
เผลอๆน้องๆเหล่านี้ อาจเล่าสรุปได้ดีกว่า ‘นักเขียน’ เจ้าของต้นฉบับเสียอีก

สงครามไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร!
ว่าแล้วผมก็แวะไปเยี่ยมบูทที่งานสัปดาห์หนังสือฯอีกครั้ง ในวันรองสุดท้าย
สาเหตุก็มาจากอันดับหนังสือขายดี ในร้านซีเอ็ดสาขาสีลมนี่แหละครับ
อยากรู้ว่าจะมีการเปลี่ยนตำแหน่งให้หรือเปล่า
เพราะถ้ามันขายดีจริง ก็ควรเอาออกจากหลืบมาโชว์ได้แล้ว อย่าพรางตัวอีกเลย
“เอ้อ… เขาเปลี่ยนตำแหน่งการโชว์ด้วย”
แต่ไม่รู้ว่าจะเกี่ยวเนื่องกับยอดขายในร้านปกติหรือเปล่า
แต่ก็ช่างเถอะ เอาเป็นว่าแค่ได้ display ให้เห็นชัดๆก็พอแล้ว

งานนี้เหมือนนักเตะเยาวชนได้ลงเล่นฟุตบอลในนัดแรกก็เป็น Big Match เลย
เสียดายที่ได้รับโอกาสช้าไปหน่อย ไม่งั้นจะโชว์ฟอร์มเทพให้ดู (แหะๆ)