หลายเดือนก่อน ตอนมีข่าวว่าเศรษฐีจากตะวันออกกลางสนใจจะมาลงทุนทำนา ในบ้านเรา ก็ทำเอาหลายฝ่ายออกมาเรียกร้อง ในทำนอง “ห้ามเด็ดขาด” เพราะนี่คืออาชีพสงวนสำหรับคนไทย
ในสายตาคนไทยแล้ว แขกทำได้แค่ ปล่อยเงินกู้, ขายถั่ว และขายโรตี เท่านั้น
หรือไม่ก็คงกลัวแขกจะเอาอูฐมาไถนาแทนควายไทย

เหตุที่ผู้มีเงินจากแดนอาหรับสนใจทำนา ก็เพราะมองเห็นว่า “อาหาร” เป็นธุรกิจที่มีอนาคตมากขนาดไหน
น้ำมันที่ใครๆว่าสำคัญ ก็เป็นเพียงอาหารของเครื่องยนต์ เครื่องจักรเท่านั้น
แต่ ข้าว เป็น อาหารคน ฉะนั้นย่อมสำคัญกว่าแน่นอน

เรื่องราวของเศรษฐีอาหรับจบไป
แต่ความสนใจในธุรกิจอาหาร ของผู้ค้าปลีกกลับมีเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมครับ
แม้จุดเริ่มต้นของค้าปลีกยักษ์ใหญ่ อาทิ วอลล์มาร์ท, เทสโก้, คาร์ฟูร์, เซเว่นอีเลฟเว่น จะเริ่มต้นจากการซื้อมา ขายไป (ซื้อถูก ขายแพงนะครับ)
แต่เดี๋ยวนี้ ความหมายของคำว่า ธุรกิจค้าปลีก จะไม่ใช่เพียงแค่นั้นอีกแล้ว

เหตุเกิดจากความไม่แน่นอนของโลกเรา เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาว เดี๋ยวฝนตก เดี๋ยวแดดออก
จู่ๆ ก็มีลูกเห็บตกในทำเนียบ
จู่ๆ นายกฯที่เพิ่งหลุดจากเก้าอี้ จะกลับมาเป็นนายกฯอีก (แหะๆ ไม่เกี่ยวกับโลกร้อนหรอกครับ)

ภาวะโลกร้อน ทำให้พืช ผัก ผลไม้ ผลิตได้ไม่แน่นอน แบบนี้ไม่ได้เดือนร้อนเฉพาะเกษตรกรนะครับ
เพราะผู้ค้าปลีก ก็สูญเสียโอกาสทำกำไรไปด้วย

เซเว่นแอนด์ไอ ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของร้านเซเว่นฯในญี่ปุ่น จึงลดความเสี่ยงด้วยการปลูกผักเองเสียเลย
เป็นการตั้ง business unit ขึ้นมาใหม่ เพื่อทำการปลูกพืชผัก ขายให้ร้านในเครือ
หากการทดลองนี้ไปได้ดี อาจมีการขยายพื้นที่ทำการเพาะปลูกเพิ่มขึ้น

ในขณะที่เทสโก้ในอังกฤษ แม้จะไม่ถึงขั้นลงไม้ลงมือด้วยตัวเอง แต่ก็เปิดตัวโครงการ Tesco Farming เพื่อมาดูแลผลผลิตทางการเกษตรโดยตรง

โครงการนี้จะเป็นการเชิญชวนเกษตรกร ให้นำสินค้ามาขายให้เทสโก้ โดยนำเรื่องราวของผู้ผลิตที่ส่งสินค้าให้เทสโก้มาเป็นเวลานาน มีการแนะนำวิธีการผลิตเพื่อจะได้สินค้าตามมาตรฐานของบริษัท

กลยุทธ์นี้ได้สองต่อเลยครับ ด้านหนึ่งก็ได้เกษตรกรเพิ่ม มีช้อยส์ให้เลือกเยอะขึ้น ความเสี่ยงก็น้อยลง อีกด้านหนึ่ง ก็สร้างความมั่นใจให้ลูกค้าว่า อาหารที่นี่มีคุณภาพสูง