วันอาทิตย์ที่ผ่านมา เพิ่งไปทานบุฟเฟต์มื้อกลางวัน ที่โรงแรม(ค่อนข้างดัง)บนถนนสุขุมวิท
ปกติไม่ค่อยจ่ายตังค์เพื่อทานข้าวที่โรงแรมหรอกครับ
นอกจากจะรู้สึกว่า “แพง” แล้ว
ภาพของความอร่อยในความคิดผม จะนึกถึงร้านอาหารเก่าๆมากกว่า แทนที่จะเป็นห้องแอร์หรูๆ

แต่เมื่อแลกกับความสะดวกสบาย เวลานัดเจอเพื่อนๆในวัยขนาดนี้
สถานที่เลยเป็นปัจจัยสำคัญไม่ต่างจากรสชาติอาหาร

จะด้วยความอร่อยหรือกลัวไม่คุ้ม ก็ไม่รู้
รู้แต่ว่า ผมทานมากกว่าปกติ
แต่ถึงจะมากกว่าปกติแค่ไหน ก็ไม่มากมายเท่าไร เพราะกระเพาะไม่สามารถขยายได้ทันท่วงที

การนัดทานข้าวแบบบุฟเฟต์นี้ ก็ดีไปอย่าง
ไม่ต้องกลัวจ่ายแพง เพราะรู้ราคาอยู่ก่อนแล้ว
ไม่สร้างความลำบากใจให้เพื่อนๆ
เพราะบางคนมาช้า ก็หมดปัญหา ‘ทานน้อย แต่ต้องจ่ายเท่ากัน’

‘บุฟเฟต์’ นอกจาก จะช่วยเคลียร์เรื่องค่าใช้จ่ายให้สบายใจทุกคนแล้ว
ยังตอบโจทย์ไลฟสไตล์คนยุคนี้ ที่มีความเป็น individual สูง
ใครอยากทานอะไร ก็เดินไปหยิบไปตักเอาเอง
จะมาก่อน มาหลังไม่ว่า แต่ถ้ามาช้า อาจอดบางเมนูเท่านั้นเอง

‘เสน่ห์’ อีกอย่างของบุฟเฟต์ คือ การเล่นกับความรู้สึกของลูกค้า
เวลาเดินเข้าร้านบุฟเฟต์ ลูกค้าหลายคน จะพกความตั้งใจมาเต็มกระเป๋า
พร้อมประกาศกร้าว “…จะเอาให้คุ้ม”

นี่จึงเป็นอีกหนึ่งจุดขาย ที่ใช้เป็นกลยุทธ์ดึงดูดลูกค้าได้
และไม่ใช่แค่ ‘ร้านอาหาร’
เพราะธุรกิจอื่น ก็เอาไอเดียแบบนี้ไปใช้ได้
อย่างสายการบิน Jet Blue ที่เผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจ ผู้โดยสารหดหาย
ก็ทำแคมเปญให้ลูกค้ารู้สึกคุ้ม กับการนั่งเครื่องบิน
นั่นคือ จ่ายราคาเดียว บินได้ไม่จำกัด
ลูกค้าสามารถเลือกที่นั่ง เลือกไฟลท์ ได้แบบสบายใจ เพียงแจ้งล่วงหน้า 3 วัน

‘งดใช้บริการวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์’
‘ห้ามบินเกินวันละสองขวด เฮ้ย! สองเที่ยว’
เงื่อนไขแบบนี้ ไม่มีอยู่ในแพคเกจของ All-You-Can-Jet Pass!
แถมราคานี้รวมภาษีสนามบินและค่าธรรมเนียมทุกอย่างอีกแล้วด้วย การันตีไม่มีชาร์จเพิ่ม
แม้จะเป็นแคมเปญสั้นๆ กินระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือน ก็น่าจะช่วยเติมรายได้ให้บริษัทได้มากพอควร

หลายธุรกิจในเมืองไทย เอาไอเดียนี้มาใช้ แต่ใจไม่ถึง จึงตั้งราคาแบบศรีธนญชัย ติดดอกจันทร์ไว้ตรงราคา ให้ลูกค้าเอาแว่นขยาย อ่านเงื่อนไขที่อยู่ท้ายใบโฆษณา
แบบนี้ก็ทำลายตัวเองชัดๆครับ!