“เย้! ได้เหรียญทองแล้วโว้ย” เสียงเชียร์นักกีฬาไทยดังข้างๆหู ไม่รู้เป็นของใคร เพราะตอนนั้นก็ดีใจมากเหมือนกัน และไม่รู้ตะโกนอะไรไปบ้าง
นี่เป็นการนั่งเชียร์ นั่งลุ้นนักกีฬาเป็นวันแรกของผม ทั้งที่เมื่อวันเสาร์ก็มีรายการยกน้ำหนักให้ได้ตื่นเต้นเหมือนกัน
เหมือนกับจะรู้ว่า วันนี้จะได้เหรียญ เลยได้ดูการถ่ายทอดแบบไม่ตั้งใจ เพราะไปทานข้าวบ้านเพื่อน
เป็นอาการอิ่มแบบบอกไม่ถูกครับ
ไม่ใช่เฉพาะอาหาร แต่เป็นความรู้สึกที่ตื้นตัน นี่แค่เป็นกองเชียร์นะ ถ้าลงแข่งเอง แล้วได้เหรียญ อารมณ์จะขนาดไหน
ผมว่า เมื่อวานเป็นวันที่คนไทยมีความสุขในรอบหลายสิบเดือน เพราะที่ผ่านมา มีเรื่องราวให้ขัดแย้งกันตลอด
หากมีสำนักวิจัยไหน ใครไปทำ “ดัชนีชีวัดความสุข” ผมว่าปรอทความสุขคงพุ่งปรี๊ด
นี่เป็นเหรียญแรก และคิดว่าคงไม่ใช่เหรียญสุดท้ายของทัวร์นาเมนต์นี้
กลับมาที่ประภาวดี
หลังชูดอกไม้ จูบเหรียญทองโชว์ ผมก็อดลุ้นไม่ได้ว่า เธอจะให้สัมภาษณ์อย่างไรบ้าง
ต้องขอชมว่าเธอตอบคำถามสื่อมวลชนได้ดีมาก
ไม่รู้ว่า มีการเตรียมตัวมาหรือเปล่า ถ้ามีก็ต้องชมสมาคมฯ ที่ทำการบ้านมาล่วงหน้า
ตอนที่เผยเคล็ดลับของความสำเร็จ
ทำเอาผมลุ้นแทบแย่ เพราะเธอว่า “ได้ดีเพราะเปลี่ยนชื่อ”
ก่อนจะตบท้ายว่า ที่สำคัญกว่านั้นคือ “เธอตั้งใจฝึกซ้อมอย่างหนักเป็นเวลานาน”
นานขนาดไหนหรือครับ?
ก็เก็บตัวฝึกซ้อมเป็นระยะเวลา 8 ปีได้กลับบ้านแค่ 3 ครั้งเท่านั้น
ค่อยยังชั่วครับ ถ้าไม่มีประโยคตบท้าย เดี๋ยวเยาวชนรุ่นหลังเข้าใจผิด พากันเปลี่ยนชื่ออย่างเดียว จนลืมความสำคัญของการฝึกซ้อม ที่ต้องอดทนและใช้เวลาอันยาวนาน
การเปลี่ยนจากความผิดหวัง ที่พลาดไปโอลิมปิกส์ครั้งก่อน ถึงขนาดคิดจะเลิกเล่น ให้กลับมาตั้งใจฝึกซ้อมเพื่อแข่งขันใหม่ ย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดา
“ชื่อ-นามสกุล” ใหม่ อาจจะช่วยเพิ่มความมั่นใจในจุดนี้
ชื่อของเราก็เหมือนยี่ห้อสินค้าครับ
บางชื่อ ไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่มันอาจไม่เหมาะ หรือไม่เสริม กับอาชีพบางอาชีพ
ดารา [...]