ผ่านไปเรียบร้อยสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกส์ครั้งที่ 29 ที่ปักกิ่ง
ผมอดน้อยใจแทนนักกีฬาโอลิมปิกส์ไม่ได้ เพราะการฉลองเหรียญรางวัลและการเลี้ยงต้อนรับถูกกลบด้วยข่าวการเมือง
ไม่ใช่แค่ น้องเก๋ น้องสอง สมจิตร และมนัส เท่านั้นนะครับ ที่ไปแข่งโอลิมปิกส์ แต่ยังมีนักกีฬาอีกสิบชีวิตที่ไปทำหน้าที่ในฐานะตัวแทนคนไทย ที่เราควรชื่นชมในความตั้งใจ
หากใครติดตามขลุกขลิกดอทคอมมาตลอด ก็จะพบว่า มักมีเรื่องราวกีฬาสอดแทรกเสมอๆ
ครับ! เพราะผมเชื่อว่าสปริตของความเป็นนักกีฬา จะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น
จำสมัยเล่นกีฬาตอนเด็กๆได้ไหมครับ?
รสชาติของความพ่ายแพ้ เป็นสิ่งที่ยากจะทำใจรับได้
ตอนเรียนประถม ผมเคยลงวิ่งแข่ง 100 เมตร จำได้ติดตาว่า ตอนวิ่งเข้าเส้นชัยเป็นที่ 4 มันเจ็บปวดใจแค่ไหน หากเร็วกว่านี้อีกสองก้าว ก็ได้เหรียญทองแดงแล้ว
การพลาดเหรียญ มันเป็นเรื่องน่าเสียดายอยู่แล้ว แต่การเข้าเส้นชัยเป็นคนสุดท้ายนี่ซิ มันน่าอายจริงๆครับ
ใช่แล้วครับ! เพราะกีฬาสี มีแค่ 4 ทีม
แต่ที่ 4 ในวัยเด็ก มันเป็นเรื่องใหญ่โตมากสำหรับผมในวันนั้น
แม้จะแพ้ในสนามวันนั้น แต่ผมก็ไม่ถูกเพื่อนๆต่อว่า คุณครูก็ปลอบใจว่าทำดีแล้ว การแพ้ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ผมคิด ผมอาจจะไม่ได้เหรียญ แต่ผมก็มีเพื่อน
จากนั้น ผมก็รักการเล่นกีฬา โดยเฉพาะเล่นฟุตบอล (ใช้เท้าเตะนะครับ ไม่ไช่ 5-4 ต่อครึ่งลูก)
แม้จะเคยเถียงกรรมการบ้าง เพราะมองว่าไม่แฟร์ แต่ท้ายที่สุดก็เคารพกฎ กติกา
หลังการแข่งขัน [...]