ร้านที่มองไม่เห็น

ได้ฟังเพื่อนเล่าและรุ่นน้องคาบข่าวมาบอก ก็ยิ่งยืนยันว่าสิ่งที่ผมเคยเห็น ไม่ใช่ฟลุ้คหรือทำกันเล่นๆหรอก
แต่นี่เป็นอีกหนึ่งกระบวนท่า ที่จอมยุทธ์ในวงการค้าปลีก นำมาใช้แล้ว

เมื่อหลายเดือนก่อน ผมอเมซิ่งมากๆ เพราะระหว่างที่เดินซื้อของในตลาดนัดที่ตั้งแผงลอย ติดกับร้านเซเว่นฯ จู่ๆ ก็มีพนักงานสองคน ขนไอติมใส่ตะกร้าออกมาเดินขายในราคาโปรโมชั่น
คนหนึ่งถือตะกร้า อีกคนถือตังค์ไว้ทอน

“ไอติมมั๊ยคะ ราคาถูกๆ”
ลูกเล็กเด็กแดง หรือแม้แต่ผู้ใหญ่ที่นั่งขาย ก็อดไม่ได้ที่จะอุดหนุน
ผลก็คือขายเกลี้ยงในพริบตา

ล่าสุดกลยุทธ์คล้ายๆกัน มีให้เห็นอีกครั้งที่หมอชิตในช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมา
รุ่นน้องที่เดินทางกลับต่างจังหวัด ในวันที่คลื่นคนทะลักขนส่งสายอิสาน เล่าว่าวันนั้นคนเยอะมาก เหมือนกับมดหนีน้ำ
เก้าอี้นั่งรอ ไม่มีที่ว่าง ส่วนร้านขายน้ำขายอาหาร คนแน่นไปหมด

สถานการณ์แบบนี้แหละครับ ร้านสะดวกซื้อที่มีโลโก้เป็นเลข 7 ใช้วิธีนำสินค้าออกมาเดินขาย เดินเสิร์ฟถึงเก้าอี้
นอกจากจะช่วยลดความแออัดของร้านแล้ว วิธีนี้โดนใจลูกค้ามิใช่น้อย เพราะบางทีกระหายน้ำมาก แต่หากลุกไปซื้อ มีสิทธิ์ต้องเสียม้าแน่ๆ

เพิ่มพนักงาน เพื่อเดินขาย ทำให้ร้านขยายใหญ่ขึ้นโดยไม่ต้องลงทุนเพิ่ม
“เป็นร้านที่มองไม่เห็น” แต่ช่วยให้ยอดขายเพิ่มขึ้นเห็นๆ

วิธีขายแบบนี้ มีมานานแล้วครับ นับเป็นวิธีการขายสุดคลาสิคทีเดียว
“ไก่ย่าง ข้าวเหนียว หมูแดดเดียวมั๊ยคะ”
หากใครเคยเดินทางไปต่างจังหวัดด้วยรถไฟแบบไม่ติดแอร์ ก็จะได้เห็นร้านขายข้าวเหนียวไก่ย่าง ที่ยาวที่สุดในประเทศ!
ยาวขนาดไหน?
ก็ลองนั่งรถจากอุบลฯถึงโคราช ธนบุรีถึงไทรโยค หรือไม่ก็ภาชีถึงพิษณุโลกดูครับ

Add comment April 28th, 2008