หากเปรียบเทียบกับบ้านเมืองอื่น ผมว่าในเมืองไทยเรา จับเอาสิ่งที่อยู่รอบตัวมาทำป้ายโฆษณาได้เยอะมากๆ
แต่เป็นการเยอะด้วยจำนวน ยังขาด “ความเนียน” ในการนำเสนอ
“ความเยอะ” ทำให้รกตา จนบางครั้ง ทัศนคติต่อแบรนด์นั้นอาจเปลี่ยนไป
เพื่อนคนหนึ่งของผม สวมวิญญาณนักต่อต้านแบรนด์(บางยี่ห้อ)
ด้วยสาเหตุที่ว่า โฆษณามาคั่นถ่ายทอดสดฟุตบอล ตอนที่กำลังลุ้นลูกเตะมุม
อันที่จริง ต้องขอบคุณสินค้านั้นถึงจะถูก ที่ทำให้ได้ดูถ่ายทอดสด แต่ความผิดพลาดของคนตัดต่อรายการที่จะแทรกโฆษณา ทำให้การเสียเงินเป็นสปอนเซอร์ส่งผลในทางตรงข้าม
ป้ายบนตึก, ผนังบ้าน, รถเมล์ทั้งคัน และเสารถไฟฟ้า ก็มีป้ายโฆษณาแปะอยู่ แต่มีอยู่สถานที่หนึ่ง ที่ต้องแปลกใจว่า ทำไมไม่เอามาสร้างเงิน
นั่นก็คือ ลานจอดรถในห้างฯนั่นเอง
ลานจอดรถในห้างฯทั่วไป ส่วนใหญ่ก็จะเป็นสีปูน คือไม่ได้แต่งแต้มเติมสีมากนัก ดังนั้นทุกชั้นจึงเหมือนกันหมด
มีทางเดียวที่จะจำตำแหน่งจอดรถได้ คือ “รหัสเสา”
แต่ถึงอย่างไร ก็มีเผลอลืมกันบ้าง
ตรงกันข้าม ถ้าแปลงเป็นป้ายโฆษณา ก็น่าจะทำให้คนขับจำที่จอดรถได้แม่นขึ้น
แต่ขอเน้นว่า ทำแบบสวยๆ ไม่ hard sale
อ้อ! และควรจะเลี่ยงป้ายหาเสียงการเมือง ประเภทเช่ารถเมล์ NGV อย่าได้โผล่มาเชียวนะครับ เดี๋ยวลูกค้าหมดอารมณ์ช็อปปิ้ง
ถ้านึกไม่ออก ก็ไปดูตัวอย่างที่ carspaze.com