Posts filed under 'rental biz'
เป็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์มาหลายเดือน และเรื่องราวก็ยังไม่จบ
มีโผล่มาเป็นระยะๆ
ก็เรื่อง “ค่าชดเชยเสียงดัง” ของผู้คนที่อาศัยอยู่ใกล้สนามบินสุวรรณภูมิยังไงครับ
ปัญหาเกิดขึ้นแล้ว ก็ต้องหาทางออกกัน หวังว่าผลสุดท้ายน่าจะพอใจกันทั้งสองฝ่าย
วันนี้เลยอยากจะเอา case ของต่างประเทศมาเขียนเล่าสู่กันฟัง เผื่อเป็นไอเดียตัวอย่าง
ลองมาคิดเล่นๆ กันดูมั๊ยครับ ว่าถ้ามีที่ดินผืนใหญ่ อยู่ใกล้สนามบิน
จะทำธุรกิจอะไรดี?
สร้างบ้านจัดสรร! คงเจ๊งแน่ๆ ใครจะไปทนเสียงดัง
ทำโรงงาน! ก็ไม่ได้ เพราะไม่มีระบบ zoning ที่ไหนในโลกเขาให้โรงงานมาอยู่ใกล้สนามบิน
ปลูกผัก ทำการเกษตรหล่ะ! อันนี้ก็ไม่น่าจะคุ้มค่านะ หากเทียบราคาที่ดินกับผลผลิตที่ได้
ดังนั้น ต้องเป็นธุรกิจที่ไม่เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิต เพราะจะได้ไม่ต้องมีปัญหาเรื่องเสียง
ทางเลือกหนึ่งของสนามบินที่ Colorado คือ “หมู่บ้านรถยนต์จัดสรร”
หมู่บ้านรถยนต์จัดสรร คืออะไร?
หมู่บ้านรถยนต์จัดสรร ก็คือหมู่บ้านของที่จอดรถ (อ้าว! ทำไมตอบง่ายๆแบบนี้)
เพราะมองไกลๆ ก็เหมือนเป็น “บ้านจัดสรร” ที่มีทั้งบ้านเดี่ยวชั้นเดียว และดึกแถวชั้นเดียว
ในเมื่อบริเวณนี้เสียงดัง คนอยู่ไม่ได้ เขาก็เลยทำเป็น “หมู่บ้านรถยนต์จัดสรร” ให้บรรดาคนมีตังค์ ซื้อเอาไว้จอดรถหรู รถแพง
เวลาจะบินไปต่างเมือง ต่างมลรัฐหรือต่างประเทศ ก็ขับมาจอดที่นี่ เพราะอยู่ใกล้สนามบิน
ตอนขากลับ ออกจากสนามบิน ก็แวะมาเอารถที่จอดไว้ แล้วขับเข้าเมืองเอง
สะดวกกว่าให้คนมารอรับเป็นไหนๆ
นอกจากจะมีบริการรถ shuttle คอยรับส่งไปยัง terminal ของสนามบินแล้ว
เขายังมีบริการชาร์จแบต และซ่อมบำรุงเล็กๆน้อยๆ กรณีฉุกเฉิน
AirportGarages แห่งนี้จึงมีทั้งซื้อไว้ใช้เอง ซื้อแล้วเปิดให้เช่า และซื้อไว้เก็งกำไร
ถ้าจะสร้างหมู่บ้านแบบนี้ใกล้สนามบินสุวรรณภูมิ ผมไม่แน่ใจว่าจะรอดหรือเปล่า
แต่ถ้าไปสร้างแถวๆชายแดนกัมพูชา หล่ะก็ไม่แน่!!!!
เพราะผมเห็นรถแพงๆ จอดเรียงราย ไว้หลายคืน
กว่าเจ้าของจะกลับจากทำธุระในฝั่งเขมร รถก็คลุกฝุ่น คลุกน้ำค้าง จนมอมไปหมด
June 20th, 2007
อย่าคิดลึกนะครับ
ไม่ใช่เรื่องอย่างว่าหรอก
แต่นี่เป็นไอเดียแบบ Home stays ที่เกิดขึ้นในเมืองมิลาน
ในช่วงที่เขามีงาน international furniture fair ประจำปี คนก็เดินทางมาร่วมงานมากมาย
แต่ราคาที่พักในเมืองนี้ แพงหูฉี่ทีเดียว สำหรับนักธุรกิจ คงไม่มีปัญหาอะไร
แต่สำหรับวัยละอ่อนหน่อย ที่ฐานะการเงินยังไม่แข็งแรง “มันหนักเอาการอยู่นะ”
ทางคนจัด จึงคิดโปรแกรม Bed Sharing ขึ้นมา เพื่อเอาใจ คนกระเป๋าเบา
“มีห้องถูกๆ ให้นอน สนใจมั๊ยเอ่ย?”
โครงการนี้เปิดโอกาสให้ผู้ที่อยู่ในเมืองมิลาน นำห้องที่มีอยู่ มาเปิดให้เช่า
ไม่ต้องมีห้องใหญ่โตมากหรอก แค่ 2 ตารางเมตร ก็ทำได้แล้ว
ย้ำครับ! สองตารางเมตร ก็ทำได้
เพราะพื้นที่นี้เป็นส่วนของเตียงนอนเท่านั้น ส่วนห้องน้ำ ที่ตากผ้า ที่นั่งเล่น เป็น option เพิ่มที่จะดึงให้ลูกค้ามาพัก ใครมี option มาก ก็อาจจะดึงดูดลูกค้าได้ดีกว่า แต่ราคาก็แพงกว่าด้วย
ส่วนผู้เช่า ก็เพียงเข้าไปใน website
หลังจากลงทะเบียนเสร็จสรรพ ก็เลือกทำเลและลักษณะห้อง (บ้าน) ได้ตามใจชอบ
จะเอาห้องเดี่ยว เตียงเดี่ยว มีที่ตากผ้า มีที่สูบบหรี่ หรือจะเอาแบบห้องสำหรับคนพิการ ก็ได้
บางบ้านมีพื้นที่น้อย ก็ยังมีน้ำใจเข้าร่วมโปรแกรมนี้ จัดทำห้องใต้หลังคา หรือเพิ่มเตียงนอนแบบแขวน อยู่ด้านบนของเจ้าของบ้าน
หรือไม่ก็ให้เช่า Sofa-bed เลยก็มี
เป็น Home stays ที่ได้ใกล้ชิดกับเจ้าของบ้านสุดๆ
ไอเดียแบบนี้อาจเหมาะกับชาติตะวันตก แต่ในบ้านเราผมไม่แน่ใจว่าจะไหวหรือเปล่า
ที่จู่ๆมีคนไม่รู้จักมักคุ้น เดินไปมาในบ้านเรา
ส่วนจะทำ Home stays เลือกเฉพาะคนที่เรารู้จักดี ก็จะหาว่าเรา “เค็ม” เป็นแน่
ในไทยจึงมีแต่ Home-free
April 26th, 2007
ในช่วงนี้หันไปทางไหน ก็มีแต่คำว่า “พอเพียง”
หน่วยงานต่างๆ ของภาครัฐหรือแม้แต่บริษัท ก็รณรงค์ให้ใช้ชีวิตแบบพอเพียง
ไม่เว้นแม้แต่นักการตลาด ที่ใช้ Theme พอเพียง ในการเจาะตลาดปีนี้
ครับ! หลายคนคงยังปรับตัวไม่ได้ทันที
โดยเฉพาะคนที่ออกงานสังคมบ่อยๆ ใช้ชีวิตหรูหรา ฟู่ฟ่า
เพื่อเป็นการเอาใจเหล่าบรรดาไฮโซ ที่ไม่อยากทำตัวฝืนกระแส แต่ก็ไม่ฝืนใจตัวเองมากนัก
ผมมีทางออกมาเสนอครับ
ผมว่าเมืองไทย น่าจะมีคนทำธุรกิจแบบบริษัท Bag Borrow or Steal
อ่านจากชื่อบริษัทแล้วอาจจะงงๆ ที่จริงเขาทำธุรกิจให้เช่ากระเป๋าและเครื่องประดับ จะใช้เพื่อออกงานสังคม งานเลี้ยง งานเปิดตัวสินค้า หรือจะใช้ในชีวิตประจำวันก็สุดแท้แต่ชอบ
Model ธุรกิจไม่มีอะไรยุ่งยากครับ เมื่อคุณสมัครเป็นสมาชิกแล้ว ก็สามารถเลือกเช่ากระเป๋า และเครื่องประดับอื่นๆ อาทิ แหวน สร้อยคอ กว่า 99 แบรนด์ดังชั้นนำของโลก
เห็นชื่อแบรนด์แล้วตกใจครับ บางยี่ห้อผมไม่เคยเห็นไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย เผอิญว่าใช้ชีวิตแบบพอเพียงมาตั้งนานแล้ว
สนนราคาก็ขึ้นอยู่กับยี่ห้อ รุ่น และระยะเวลาที่เช่า
เช่น ถ้าจะใช้กระเป๋า Nine West Coda Poster Shopper ก็ต้องจ่าย 6 ดอลลาร์ต่อสัปดาห์ หรือเหมาจ่าย 20 ดอลลาร์สำหรับเช่า 1 เดือน
แต่ถ้าเปลี่ยนใจอยากได้กระเป๋า Prada Beaded Frame Evening Bag ต้องจ่ายเพิ่มเป็น 60 ดอลลาร์ในช่วงเวลาเพียง 1 สัปดาห์เท่านั้น
ถ้าธุรกิจนี้เกิดในเมืองไทยจริง ต่อไปเพื่อนผมก็คงไม่ต้องใส่สร้อยทองแบบตีโป่งอีกแล้ว
February 21st, 2007
“โหพี่ รถตู้ทำพิษอีกแล้ว มาไม่ตรงเวลานัด late เกือบชั่วโมง”
เสียงน้องที่ทำงานบ่นทันทีที่เจอหน้า
“คนขับก็รู้ว่าแถวนั้นรถติด ยังไม่ยอมเผื่อเวลา ใช้ไม่ได้เลย”
แกยังบ่นต่อ ท่าทางหงุดหงิดน่าดู
อาทิตย์ที่ผ่านมาที่บริษัทมีคิวต้องรับแขกหลายงาน
รถเช่าคันประจำก็ทำหน้าที่ได้อยู่หรอก แต่คันใหม่ที่เลือกใช้บริการนี่ซิ ทำเอาแขกจดจำประเทศไทยในมุมที่ไม่อยากให้จำ
พูดถึงรถเช่า บางทีก็เสียดายเงินค่าเช่าเหมืนกันครับ เราใช้บริการแค่ตอนเช้ากับตอนเย็น คือให้ไปส่งแล้วก็ไปรับกลับ ส่วนเวลาที่เหลือระหว่างวัน ร่วมๆ 8 ชั่วโมง ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรเลย
คนขับก็นั่งรอ นอนรอ ส่วนเราก็เสียเงินโดยใช่เหตุ
เสียทั้งคู่
ถ้าเป็นอย่างที่ London เขามีธุรกิจรถเช่าที่จ่ายเงินตามชั่วโมงการใช้งานจริง หรือ Pay as you go
เพียงแค่โทรหรือแจ้งทาง internet ว่าจะใช้รถที่ไหน เวลาเท่าไร
จากนั้นเมื่อถึงเวลาที่นัด ก็จะมีรถมาจอดรอริมถนน แต่ไม่มีคนขับนะครับ เราต้องขับเอง โดยใช้บัตรที่ได้จากการสมัครสมาชิก แตะไปที่กระจกหน้ารถ แล้วประตูก็จะเปิดออก ในรถจะมีกุญแจไว้ให้
คราวนี้เราก็เหมือนมีรถส่วนตัวใช้งาน
พอถึงที่หมาย ก็จอดและล็อกประตูให้เรียบร้อย
ค่าบริการซึ่งคิดตามระยะทางที่วิ่งและน้ำมันที่ใช้ จะส่งบิลมาเรียกเก็บตอนสิ้นเดือน
ไอเดีย Back to basic ของ Streetcar นี้ ใช้รถใหม่เอี่ยมของ Volkswagen พร้อมอุปกรณ์ทันสมับครบครัน
ทั้ง Hand-free สำหรับมือถือ และเครื่องเชื่อมต่อ iPod นอกจากนี้ยังหลายสีให้ลูกค้าได้เลือกใช้ เรียกว่าถ้าใครถือเคล็ดเรื่องสีรถก็ไม่มีปัญหา
ที่น่าทึ่งก็คือ จากตัวเลขการใช้งาน พบว่า รถเช่าของ Streetcar 1 คัน ใช้แทนรถบ้านได้ตั้ง 6 คัน และนั่นจะทำให้ช่วยลดปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ได้มากถึง 1,000,000 กิโลกรัมในช่วง 2 ปีถัดจากนี้
แหม่! ไอเดียดี จนน่าเลียนแบบ
แต่ธุรกิจนี้คงไม่เหมาะกับคนไทย เพราะเมืองนี้รถไม่ได้เป็นแค่พาหนะ แต่มันเป็นตัวบอกฐานะด้วย
February 9th, 2007
หลายอาทิตย์ก่อน ช่วงอากาศกำลังเย็นสบาย นึกครึ้มอยากปลูกต้นไม้ดอกไม้ ให้เข้ากับบรรยากาศซะหน่อย เลยไปหิ้วกล้วยไม้และต้นโมกจากร้านใกล้ๆบ้านกลับมาหลายกระถาง แต่ดูท่า ดอกไม้เหล่านี้จะเกิดพฤติกรรมเลียนแบบข่าวในทีวี จึงร่วงเอาๆ แข่งกับดัชนีหุ้น และคาดว่าอีกไม่นาน คงจะเหลือแค่ต้นไม้แห้งในกระถาง เฉกเช่นรุ่นพี่ที่ประสบชะตากรรมเดียวกัน
ตอนซื้อก็ดูข้างกระถาง ไม่เห็นบอกวันหมดอายุ แต่ทำไมมันหมดอายุได้หล่ะเนี่ย! (หาข้ออ้างไปเรื่อย)
ลองปลูกต้นไม้มาหลายครั้งแล้วครับ สุดท้ายก็ได้กระถางมาหลายใบ ไม่ช้าไม่นานคงจะเปิดร้านขายกระถางได้
ปัญหาใหญ่ของคนเมือง นอกจากจะดูแลต้นไม้ไม่ค่อยเป็นแล้ว บางช่วงบางเดือนที่งานเยอะก็แทบจะไม่ได้รดน้ำแต่งกิ่ง และหากต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด หรือต่างประเทศด้วยแล้ว ก็เป็นอันจบกันครับ ก็เลยต้องไปหาซื้อต้นไม้ใหม่ทุกครั้งเมื่ออยากปลูก
จะดีกว่านี้แน่ ถ้าในเมืองไทยจะมีใครเลียนแบบ Rent-a-garden บริษัทในประเทศเนเธอร์แลนด์และออสเตรเลีย ที่มีบริการให้เช่าต้นไม้จัดสวนแต่งบ้าน
จะบ้านเล็กหรือบ้านใหญ่ จะเช่าเป็นกระถางหรือเอาแบบเป็นสวน ก็มีให้บริการ ราคาค่าบริการรวมการตั้งตั้ง เริ่มต้นราวๆ 300 ยูโร สำหรับการเช่า 3 เดือน
ทีนี้ก็ไม่ต้องเหนื่อยกับการดูแล แถมยังหมุนเวียนเปลี่ยนตำแหน่งการจัดวางได้ด้วย
ที่เด็ดกว่านั้นคือบ้านของเราจะมีดอกไม้ตามฤดูให้ชื่นชม ไม่ต้องไปไกลถึงทุ่งทานตะวันหรือทุ่งบัวตอง
สวนเช่าก็มีแล้ว บ้านเช่า ครัวเช่า รถเช่า หนังสือเช่า ก็มีหมดแล้ว จะเหลืออะไรให้ทำอีกมั๊ยเนี่ย?
January 11th, 2007
Next Posts
