Posts filed under 'do it yourself'
วันหยุดยาวสามวัน ผมแทบไม่ได้เข้ามาดูบล็อกเลย ทั้งที่ไม่ได้เดินทางไปต่างจังหวัดที่ไหน อยู่กรุงเทพนี่แหละ
อย่างว่าครับ ชีวิตก็มีทั้งภาคออฟไลน์ และออนไลน์สลับกันไป
จะบอกว่างานยุ่งก็ไม่ใช่เสียทีเดียว แต่เป็นเพราะตอนนี้กำลังคิดการใหญ่ อยากขยับขยายหาเคหะสถานที่กว้างขวางขึ้นกว่าเดิม
ทาวน์เฮ้าส์ที่อยู่ก็ไม่ได้เล็กหรอกนะครับ (อันนี้ ผมเอาเกณฑ์เรื่องการทำความสะอาดเป็นตัวชี้วัด) แต่ก็อยากมีบ้านเดี่ยวกะเขาบ้าง
จึงเริ่มขับรถตะลอนๆ เยี่ยมชมโครงการต่างๆ
นี่ก็ปาเข้าไปเกือบ 10 โครงการแล้ว อีกไม่นานก็คงเขียนรีวิวบ้านได้เหมือนกัน
ยิ่งดูมาก ก็ยิ่งตัดสินใจยาก
ยากอย่างแรก คือ ไม่มีที่ถูกใจทั้งหมด
ชอบห้องนอนโครงการนี้ แต่ชอบห้องครัวโครงการนั้น แต่ชอบสภาพแวดล้อมของโครงการโน้น แต่ชอบทำเลโครงการนู้น
ยากอย่างที่สอง คือ อันที่ชอบมากๆหน่อย ราคาแพงครับ (นิสัยชอบของแพงยังแก้ไม่หาย)
แม้จะมีบางโครงการ เสนอออปชั่นให้เปลี่ยนแปลงตำแหน่งห้องต่างๆได้ตามใจชอบ แต่ก็ถูกจำกัดด้วยขนาดบ้านและขนาดที่ดิน
ครั้นจะเลือกปลูกบ้านเอง จะได้ DIY ได้เต็มที่ตามใจชอบ ก็ไม่ใช่ง่าย ต้องเหนื่อยอีกหลายเท่า เพราะต้องติดต่อทุกๆอย่างเองหมด แถมบ้านที่เราอยู่ก็ไม่มีรั้วรอบขอบชิด และ รปภ. เหมือนโครงการใหญ่ๆ
สรุปก็ตะลอนๆหาต่อไป คงมีที่ถูกใจและถูกตังค์
ร่ายมาเสียยาว แต่ยังไม่เข้าเรื่องวันนี้เลย อันที่จริงก็ปูเรื่องมาพอสมควรแล้วหล่ะ เพราะที่จะเล่าวันนี้เป็นคอนเซ็ปต์ DIY
หากใครจะทำธุรกิจ ลองใช้แนวคิดนี้ไปปรับใช้ดูนะครับ
สินค้าทุกอย่างที่มีส่วนประกอบมากกว่า 2 ชิ้น ก็สามารถ DIY โดยให้ลูกค้าเลือก Mix & Match ได้ตามใจชอบ
เรื่องบ้านอาจยากไปนิด สำหรับการ DIY เพราะมีข้อจำกัด ไหนจะเรื่องการใช้เวลาสร้าง, การทำสัญญา, การตรวจรับ, การโอนบ้าน จะโอนช่วงไหน และอีกหลายๆเรื่อง ที่รอให้คุณปวดหัว
แต่ถ้าเป็นสินค้าอื่น ที่ไม่ต้องมีขั้นตอนเยอะอย่างนี้ ก็ใช้ DIY ได้หมด
เมื่อปีที่แล้ว ผมเขียนรีวิว MyShape ซึ่งเป็นธุรกิจเสื้อผ้า ที่ชูจุดขายว่า สาวๆมีทรวดทรงที่แตกต่างกัน จึงต้องเลือกเสื้อผ้าให้เข้ากับรูปร่าง
วันนี้ก็ถือโอกาสเขียนถึง “DIY กระเป๋าถือ” เสียเลย จะได้เข้าชุดกัน
และก็เหมือนกับหลายๆธุรกิจในยุคนี้ คือใช้อินเตอร์เน็ตให้เป็นประโยชน์
ร้าน elementalthreads จะมีแบบกระเป๋าทั้งใบเล็ก ใบใหญ่ แบบมีหูหิ้ว หรือใช้ซิป
ขั้นตอนเริ่มจากลูกค้าเลือก “แบบกระเป๋า” ก่อน
จากนั้น ก็เลือกสีของ “บอดี้กระเป๋า” ซึ่งเขามีช้อยส์ให้เยอะมากๆ
พอได้บอดี้แล้ว ก็เป็นคิวของ หูหิ้ว, กระดุม และตบท้ายด้วย “ผ้าบุ” ด้านใน
ง่ายๆเพียง 4-5 คลิก ก็ได้กระเป๋าที่ดีไซน์เอง
และถ้าไม่แน่ใจว่าสวยพอไหม ก็ส่งอีเมลไปให้เพื่อนดู
ช่วยเพิ่มความมั่นใจก่อนจ่ายตังค์
อีกตัวอย่างที่ใช้ DIY ในการทำตลาดตอนนี้ คือรถมอร์เตอร์ไซด์ครับ
จำได้ว่าตอนเรียนมัธยม อยู่ต่างจังหวัด เรื่องฮิตของหมู่วัยรุ่นคือการทำสีรถมอร์เตอร์ไซด์
แม้จะถอยมาใหม่เอี่ยม ก็ต้องมาพ่นสีล้อใหม่ เปลี่ยนกระจกมอง เปลี่ยนท่อไอเสีย และอีกนานาชิ้นส่วน
ดูเหมือนผู้ผลิตรถมอร์เตอร์ไซด์จะเข้าใจวัยรุ่นมากขึ้น ว่าชีวิต
จึงออกแบบรถให้เลือกสีเบาะ สีท่อไอเสีย ไฟท้าย หรือบังโคลน
จริงๆแล้ว ชีวิตเราทุกวัน ก็อยู่กับ DIY ตลอด
ลองนึกถึงเวลาสั่งก๋วยเตี๋ยวซิครับ
“เล็ก ชิ้น ไม่งอก ไม่เครื่องใน ผักเยอะๆ”
เพราะคนเรา ชอบไม่เหมือนใคร และก็ไม่อยากให้ใครเหมือน
ดังนั้น จะทำธุรกิจก็ต้องมีทางเผื่อเลือก ให้ลูกค้าได้ DIY บ้าง
May 21st, 2008
แม้จะไม่ได้ดูข้อมูลสถิติ ก็พอรู้นะครับว่าเดี๋ยวนี้หลายครอบครัวไม่ค่อยนิยมมีลูกสักเท่าไร
พูดแบบบ้านๆ ต้องบอกว่า “ลูกไม่ดก”
อย่าให้ถึงขนาด “ดก” เลยครับ
เพราะการมีลูกเกิน 3 คน มันกลายเป็นความสามารถพิเศษที่ยากจะเลียนแบบ และก็ไม่ควรเลียนแบบเป็นอย่างยิ่ง
ด้วยข้อจำกัดด้านค่าใช้จ่าย บวกกับคุณแม่สมัยนี้ต้องทำงานหนักกว่าเดิม
จะให้เลี้ยงลูกมือซ้าย หารายได้มือขวา คงไม่ไหวหรอก
ดังนั้น ก็อย่ามีลูกเสียเลย หรือมีแค่คนสองคน ก็เกินพอ
ทำให้สถิติเฉลี่ย 3.5 คนต่อหนึ่งครอบครัว คงไม่หยุดแค่นี้ แต่ครอบครัวไทยจะมีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ เรื่อยๆ
คนเกิดมีน้อย
แต่คนแก่มีเยอะ เพราะเมื่อช่วง 50-60 ปีที่แล้วหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นยุค Baby boom
นักการตลาดส่วนใหญ่จึงหันไปหาคนแก่มากขึ้น
“ชอบคนมีอายุก็ไม่บอก”
แต่สำหรับคนรักเด็กอย่างผม (แฮะๆ จริงแล้วรักทุกวัยเลยครับ) โอกาสของตลาดเด็กยังมีเสมอ
แม้เด็กจะเกิดน้อยลง
แต่อะไรก็ตาม ที่มีจำนวนน้อยมักจะมีความสำคัญ
สังเกตไหมครับ? อาหารอร่อยมักเสิร์ฟในปริมาณที่น้อยถึงน้อยมาก
ยังไม่อิ่ม แต่ของหมดแล้ว!
ในทางกลับกัน ถ้าเสิร์ฟมาล้นจาน จนทานไม่หมด
ความรู้สึกอร่อยของนักชิมจะหายไป และอาจกลายเป็นเสียงบ่นแทน
“การทำให้มีน้อย” จึงเป็นอีกหนึ่งกลยุทธ์ทางการตลาดที่นิยมใช้กัน
กลับมาที่ตลาดเด็กกันต่อครับ
“จำนวนเด็กที่มีน้อย” ทำให้คนในครอบครัว ทั้งพี่ ป้า น้า อา ปู่ ย่า ตา ยาย อาอึ้ม อาม้า ต่างให้ความสำคัญ
บางตระกูลมีหลายชายเพียงคนเดียว
หลานคนนั้น แทบไม่ต่างอะไรกับจักรพรรดิ์องค์น้อย
ดังนั้น ธุรกิจที่เน้นเด็ก ก็ยังมีโอกาสอีกมาก
โดยหาช่องทางทำเงินจากความภูมิใจของครอบครัว
ไอเดียง่ายๆอย่างหนึ่ง ที่จะนำมาฝากวันนี้ คือ ปั้นเด็กให้เป็นดารา
ธุรกิจนี้ดัดแปลงโปสเตอร์หนัง โดยนำรูปเด็กมาเป็นพระเอกของเรื่อง
จะตั้งชื่อเลียนแบบหนังดัง อย่าง Starwar, Harry Porter
หรือจะใช้ชื่อลูกเป็น ชื่อหนัง เลยก็ได้
ส่วน Producers ก็ใส่ชื่อพ่อแม่
Director ก็ใส่ชื่อหมอ
ส่วนชื่อโรงพยาบาล ก็ต่อท้ายคำว่า Filmed in
หรือจะเพิ่มชื่อสปอนเซอร์ ผู้อำนวยการสร้าง ผู้เขียนบท ก็สุดแท้แต่จะพรรณนา
กลายเป็นโปสเตอร์หนัง แห่งความภาคภูมิใจของครอบครัว
ต่อไป นอกจาก “ใบเกิด” ที่เด็กจะได้ตามกฎหมายแล้ว
ก็จะต้องมี “ใบแจ้งเกิด” ในฐานะดาราหนังอีกด้วย
ติดไว้ข้างฝาบ้าน อวดเพื่อนฝูงเวลามาเยี่ยม เท่อย่าบอกใครเลย!
ผมว่าไอเดียนี้เหมาะกับเมืองไทยมากๆครับ
เพราะอยากเห็นลูกเป็นดารา เป็นนักร้อง
สังเกตได้จากรายการเรียลิตี้โชว์ มีคนโทรโหวตเป็นล้านคะแนน
March 25th, 2008
ตอนซื้อก็ลองแล้วลองอีก มั่นใจว่าขายาวพอดี แต่พอจะใส่ไปทำงาน ไฉนขากางเกงมันสั้นเต่อ เป็นขาลอยไปได้ล่ะเนี่ย ต้องไปให้ร้านหน้าปากซอย รื้อขากางเกงอีกรอบ เสียตังค์เพิ่มอีกต่างหาก เฮ้อ!
ใจจริงก็อยากจะโละทำเอง แต่อุปกรณ์ไม่มี
จะซื้ออุปกรณ์มาไว้ ก็คงไม่คุ้ม ตกลงก็เอาไปให้ร้านหน้าปากซอยสะดวกกว่า
แต่ที่เยอรมันค่าซ่อมไม่ถูกอย่างนี้ ไม่มีร้านริมฟุตบาทเหมือนบ้านเรา
จึงทำให้เกิดธุรกิจแบบ DIY ซ่อมเสื้อผ้าเอง
เมื่อนักธุรกิจสาวชื่อ Linda Eilers สังเกตุเห็นคนใน Berlin นิยมเรียนเย็บเสื้อผ้ากัน ก็เกิดไอเดียเก๋ๆขึ้นมา
ในเมื่อคนในเมืองนี้ มีทักษะในการเย็บจักรกันมากขึ้น ถ้ามีสถานที่ให้ลูกค้าได้ซ่อมเสื้อผ้าเอง แทนที่จะต้องซื้อจักรไปไว้ที่บ้าน
เปลืองเงิน แถมรกบ้านอีกต่างหาก
Linda Eilers จึงเปิด Sewing Cafe คาเฟ่สำหรับการซ่อมแซมเสื้อผ้า ที่มีอุปกรณ์ทั้ง ด้าย ซิป กรรไกร และจักรเย็บผ้าเตรียมไว้ให้
จากนั้นก็เชิญลูกค้าตะลุยได้ตามสะดวก โดยมีค่าบริการชั่วโมงละ 5 ยูโร แต่ถ้าทำไม่เป็นจริงๆ เจ้าของร้านก็จะช่วยสอนให้
เขาได้ไอเดียนี้จากร้าน internet cafe และคิดว่าร้านของเขาก็น่าจะทำให้วัยรุ่น หรือคนรุ่นใหม่ เข้ามาใช้บริการได้เหมือนกัน เพราะงานซ่อมแบบนี้ก็ท้าทายและสนุกใช่เล่น!
ไม่เพียงเท่านี้ครับ เขายังเปิดโอกาสให้ลูกค้าได้ออกแบบและตัดเย็บเสื้อ กางเกง กระเป๋า
สนนราคาก็ขึ้นอยู่กับเนื้อผ้าและวัสดุที่ใช้ แต่รับรองถูกกว่าซื้อเสื้อสำเร็จรูปแน่นอน
คราวนี้คุณก็จะมีเสื้อตัวโปรดแบบ Limited edition
จะว่าไปแล้ว ร้านแบบนี้ก็น่าจะทำได้ไม่ยาก แต่ถ้าจะมาเปิดเมืองไทยคงต้องคิดหนักหน่อย
เพราะคนไทย ไม่ชอบช่วยตัวเองเหมือนฝรั่ง
February 8th, 2007
Previous Posts
