เคยได้ยินผู้รู้ท่านหนึ่ง กล่าวไว้ว่า คนไทยส่วนใหญ่มีลักษณะนิสัยคล้ายกระต่าย
คือ มองโลกอย่างมีความหวัง และพร้อมจะให้อภัย
“เดี๋ยวสิ่งร้ายๆ ก็ผ่านไป”
“เดี๋ยวเรื่องดีๆ ก็เกิดขึ้น”

ทัศนคติแบบนี้ละมั้งครับ ที่ทำให้เราผ่านเรื่องแย่ๆมาได้ ครั้งแล้วครั้งเล่า
ดูเหมือนเราจะมี “ความยืดหยุ่น” มากเกินไปในบางครั้ง
ดูเหมือนเราจะหละหลวมกับ “หลักการ” ในบางครา
แต่ผมเชื่อว่า ลึกๆเราต่างรักเพื่อนร่วมชาติ (หรือแม้กระทั่งต่างชาติ) และปรารถนาให้สิ่งดีๆเกิดขึ้นกับบ้านเมือง

“ความรัก” และ “ความปรารถนาดี” ต่อเพื่อน ทำให้
บางครั้ง เราไม่พอใจที่เห็นเพื่อนบ้าน กวาดขยะออกมากองทิ้งนอกบ้าน
บางครั้ง เรารำคาญ ที่เพื่อนบ้าน จอดรถขวางทางเข้าออก
บางครั้ง เราหงุดหงิด ที่เพื่อนบ้านชอบแฟชั่นเสื้อผ้า คนละสีกับเรา
บางครั้ง ก็อยากเตือนให้ดูแลสุนัขมากกว่านี้หน่อย
หรือ บางครั้ง เราก็อยากจะบอกเพื่อนบ้าน ว่าอย่าให้ลูกเล่นเกมหรือดูทีวี มากเกินไป

ไม่ใช่ว่าเรา “ไม่กล้า” หรือ “กลัว” เพื่อน
แต่เราอยากอยู่ร่วมกับเพื่อน อย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย
หลายคนจึงเลือกที่จะ “ให้” แทนที่จะ “ห้าม”
“ให้อภัย” จึงเป็นทานอันยิ่งใหญ่ที่มีอยู่ในก้นลึกหัวใจของคนไทยทุกคน

แม้นักพยากรณ์หลายท่านจะออกมา ฟันธง และ คอนเฟิร์ม ว่าปีหน้าจะมีเรื่องวุ่นๆให้ต้องปวดหัวอีกเยอะ
และเมื่อดูสถิติที่บันทึกไว้ ก็ยิ่งหวั่นใจ
เพราะหากย้อนรอยเหตุการณ์ปีฉลู ในครั้งที่ผ่านมา มันน่าระทึกใจทั้งนั้น
12 ปีที่แล้ว คือปี 2540
24 ปีที่แล้ว คือปี 2528
36 ปีที่แล้ว คือปี 2516

แต่ผมก็มั่นใจว่า เราจะฝ่าฟันอุปสรรคนี้ไปได้
สามซีรี่ย์ของปีฉลูที่ผ่านมา ช่วยทำให้ ปี 2552 เป็นปีที่ท้าทายอย่างยิ่ง
สู้ๆครับ ขอให้ “สติ” และ “กำลังใจ” อยู่เคียงข้างทุกคน
สวัสดีปีใหม่!!!