มีผู้ป่วย 2 คน นอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล
ด้วยอาการของโรค ทำให้ผู้ป่วยทั้งคู่ ต้องนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลา
ผู้ป่วยคนหนึ่ง ต้องลุกนั่ง เพื่อทำกายภาพบำบัด วันละครั้ง
ส่วนผู้ป่วยอีกคน ทำได้เพียงนอนพลิกไปมาเท่านั้น
การนอนพักรักษาตัว อยู่บนเตียงใกล้กัน ทำให้ทั้งคู่ได้ทักทาย ถามไถ่เรื่องราวของแต่ละคน
ต่างคน ต่างเล่าความหลังในอดีตของตน
ผลัดกันเล่า ผลัดกันฟัง จนกลายเป็นเพื่อนสนิทในเวลาไม่นาน
ผ่านวัน เป็นอาทิตย์
ผ่านอาทิตย์ เป็นเดือน
ทั้งสองคน ก็เริ่มหมดเรื่องเล่า
ผู้ป่วยที่ลุกไม่ได้ จึงขอร้องให้เพื่อนที่ทำกายภาพวันละครั้ง ช่วยเล่าภาพเหตุการณ์ที่มองเห็นจากเตียงริมหน้าต่าง
“ข้างๆนี้เป็นสวนขนาดใหญ่ มีต้นไม้ครึ้มหลายต้น มีสระน้ำอยู่ตรงกลาง”
“มีคนมาวิ่งออกกำลังกาย”
เพื่อนที่ลุกไม่ได้ ฟังเรื่องราวพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข
บางวันก็ “วันนี้ มีเด็กนักเรียนมาวิ่งเล่นที่สวนด้วย”
บางวันก็ “วันนี้ฝนตก น้ำเจิ่งนองเต็มสวน”
วันแล้ว วันเล่า เรื่องราวผ่านหน้าต่างกระจก ช่วยทำให้ทั้งสองมีเรื่องพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
อยู่มาวันหนึ่ง ผู้ป่วยที่นอนอยู่เตียงริมหน้าต่างก็จากไปอย่างสงบ
ด้วยความคิดถึงเพื่อน ผู้ป่วยที่นอนอยู่เตียงด้านใน จึงบอกพยาบาลว่า ขอให้เขาได้ไปนอนที่เตียงริมหน้าต่างได้ไหม? เพื่อเป็นการระลึกถึงเพื่อนที่จากไป
พยาบาลก็ไม่ขัดใจ
แต่พอได้ย้ายไปอยู่เตียงติดหน้าต่าง เขาก็เริ่มสงสัย
“กำแพงนี้ เพิ่งก่อสร้างเสร็จหรือครับ?” เขาถามพยาบาลด้วยความงงๆ ที่เห็นแต่กำแพงสูง ข้างตึกผู้ป่วย
“ไม่คะ กำแพงนี้สร้างมาตั้งนานแล้ว”
“แล้วสวนสาธารณะที่เพื่อนผม เล่าให้ฟังหายไปไหน” เขายังพยายามหาคำตอบ
ก่อนจะได้รู้ว่า
“ไม่มีสวนสาธารณะอยู่แถวนี้หรอกคะ”
“ที่เพื่อนคุณเล่า อาจจะเป็นเพราะเขาต้องการให้กำลังใจคุณ อยากให้คุณมีชีวิตอยู่ และสู้ต่อไป!!!”
