เอ่ยชื่อนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรง ไม่มีใครไม่รู้จัก “ตัน โออิชิ”
ชื่อนี้กลายเป็นโลโก้ของการคิดใหม่ ทำใหม่ และไอเดียการตลาดเจ๋งๆ
แต่ผมว่ามีอีกชื่อที่อาจจะไม่ดังเท่า แต่เรื่องราวของเขาก็น่าสนใจไม่น้อย
เขาคือ “ต๊อบ เถ้าแก่น้อย” เจ้าของสาหร่ายอบกรอบที่กำลังมาแรง
แล้วถ้าเอา 2 คนนี้มาเจอกันจะเป็นอย่างไร
ก็มันซิครับ!
เมื่อวานนี้ ผมมีโอกาสได้ฟัง ดูโอธุรกิจแห่งยุค “ตันแอนด์ต๊อบ” บนเวทีเสวนาที่โรงแรมเอเชีย
นักธุรกิจต่างวัย แต่วิธีคิดช่างละม้ายคล้ายคลึงกัน
แถมสินค้าที่มีก็เอื้อต่อกันเสียด้วย
“กินสาหร่ายมากๆแล้วคอแห้ง ก็ต้องหาโออิชิมาดื่ม”
หลายคนอาจรู้จักเจ้าของโออิชิในมุมของ คนที่ประสบความสำเร็จ
แต่เจ้าตัวก็ยืนยันว่า เขาคือผู้เชี่ยวชาญเรื่องความล้มเหลวตัวจริง
ทั้งที่ล้มเหลวด้วยตัวเอง และเรียนรู้เรื่องการล้มเหลว จากคนอื่น
ถ้าถามว่าทำธุรกิจเดี๋ยวนี้กับแต่ก่อน แตกต่างกันไหม?
ตันตอบว่า ‘แต่ก่อนทำง่ายแต่โตยาก’ แต่เดี๋ยวนี้ ‘ทำยากโตง่าย’
ที่ว่า ‘ทำยาก’ เพราะการแข่งขันสูง ลูกค้าก็เบื่อง่าย ต้องการสิ่งใหม่ๆ
แต่ที่บอกว่า ‘โตง่าย’ เพราะช่องทางจัดจำหน่ายมีเยอะ การโฆษณาให้เป็นที่รู้จักก็ใช้เวลาแป๊บเดียว หากเราจับจุดที่ลูกค้าต้องการได้ ก็มีแต่โตกับโต
ส่วนเคล็ดลับของการทำธุรกิจนั้น
‘ต๊อบ’ แนะว่าต้องเริ่มจากสิ่งที่ตนเองชอบ เพราะความชอบจะทำให้เราอยู่กับสิ่งนั้นได้นาน โดยไม่เบื่อ
ความชอบจะทำให้เรามีความอดทนสูง เหมือนเวลาเล่นเกม ที่เราสามารถอดข้าว อดหลับอดนอนได้
‘ต๊อบ’ ได้เงินจากการเล่นเกมออนไลน์ ก่อนจะนำเงินนั้นมาทำธุรกิจแฟรนไชส์เกาลัด ซึ่งเป็นของโปรด ก่อนที่ร้านเกาลัดของเขาจะเริ่มมีสินค้าตัวอื่นมาเพิ่ม และสาหร่ายก็เป็นหนึ่งในนั้น
นอกจากจะทำในสิ่งที่ ‘ชอบ’ แล้ว
ยังมีเคล็ดลับอีก 3 ข้อ นั่นคือ
1. ถาม
2. ถาม และ
3. ถาม
ผมไม่ได้กวนโอ๊ยนะครับ
แต่คุณต๊อบ แกตอบกวนๆแบบนี้
กว่าจะได้สาหร่ายยี่ห้อเถ้าแก่น้อย ‘ต๊อบ’ ก็เดินเข้าออกสถาบันอาหารไม่รู้กี่สิบครั้ง ถามผู้รู้ผู้เชี่ยวชาญไม่รู้กี่สิบหน
เช่นเดียวกับ ‘ตัน’ ก่อนจะทำสตูดิโอถ่ายภาพแต่งงาน ก็ตระเวนไปคุย ไปถามผู้รู้ ผู้เคยล้มเหลวในวงการนี้ถึงประเทศไต้หวัน
ไปดูว่า ทำแบบไหนจึงเจ๊ง?
แม้การถาม จะไม่ได้คำตอบที่ถูกต้อง 100%
เพราะผู้รู้อาจตอบไม่หมด มีกั๊กข้อมูล
หรือถ้าแย่หน่อย ไปเจอมิตรเทียม อาจจะให้ข้อมูลผิดๆไปเลยก็ได้
แต่ถ้าใช้หลักสถิติ คือ ถามเยอะๆเข้าไว้ เป็นสิบๆคน เราก็พอจะรู้ว่า อะไรจริง อะไรเท็จ
เป็นการเรียนลัด ที่ประหยัดเวลาเป็นอย่างมาก
ส่วนเรื่องการทำตลาด
ตันบอกว่า แกก็ไม่ได้เรียน marketong marketing (อ่านว่า มาร์เก็ตต้ง มาเก็ตติ้ง) หรอก
แกใช้ ‘ตลาดกิ้ง’
คือ ใช้สามัญสำนักของคนเดินตลาดนี่แหละ
เหมือนตอนแจกตั๋วเครื่องบินไปเที่ยวญี่ปุ่น
ปกติเวลาไปเที่ยว เราก็อยากไปเป็นครอบครัว และต้องซื้อของที่ระลึกติดไม้ติดมือกลับมาฝากญาติๆ
อย่าให้ลูกค้าที่โชคดีต้องควักตังค์ซื้อตั๋วเครื่องบินให้ลูก อย่าให้ลูกค้าต้องหาเงินไปช้อปปิ้ง
แคมเปญของโออิชิ จึงแจก1 รางวัล แต่ให้ 4 ที่นั่ง แถมพ็อกเก็ตมันนี่อีก
แกย้ำว่า ถ้าคิดจะทำแคมเปญการตลาด ต้องยึดสุภาษิตที่ว่า “ฆ่าควายอย่าเสียดายเกลือ”