ช่วงนี้ชีพจรลงเท้า อาทิตย์ก่อนไปกระบี่ เสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมานี้ ต้องไปสุรินทร์
ดีนะนี่ ที่วันหยุดเข้าพรรษาผมปฏิเสธทริปหัวหินไปเสียก่อน
ไม่เช่นนั้น คงไม่ได้นอนบ้านสักเสาร์อาทิตย์
เดินทางไปแดนอิสานครั้งนี้ ผมขับรถไปเอง จึงถือโอกาสขับไปแวะไป ได้ตามใจชอบ
นายกฯชอบเดินตลาดเช้า ส่วนผมเดินได้หมดทุกตลาด จะเช้า สาย บ่ายเย็น ก็ไม่เกี่ยง
ปั๊ม ปตท. ร้านเซเว่นฯ ร้านกาแฟอเมซอน ร้านกาแฟโบราณ(แบบไม่มีชื่อ) โลตัสสาขาปากช่อง และที่พลาดไม่ได้คือร้านผลไม้ริมทาง
เหล่านี้คือร้านค้าที่ผมได้แวะดู ดื่ม กิน และปล่อยของ(แฮะๆ)
เวลาไปโคราช พอขับรถผ่านลำตะคองก่อนจะเข้าตัวเมือง ก็จะพบร้านค้าตั้งเรียงรายอยู่ข้างถนนมิตรภาพ
เพิงขายของริมถนนนี้ จะตั้งเรียงกันเป็นสิบๆร้าน แต่ละร้านห่างกันไม่เกินร้อยเมตร
ที่แปลกใจคือ “หน้าตาร้าน” เหมือนกันมาก คือเป็นเพิงมุงหลังคาไม่มีฝาผนัง
“ขนาดร้านค้า” ก็เหมือนกัน
“สินค้าในร้าน” ก็เหมือนกันอีก (ช่วงนี้จะมีน้อยหน่าเป็นตัวชูโรง)
เหมือนกันขนาดนี้ แล้วใช้อะไรเป็นจุดขาย?
คำตอบคือ “ดวง” ครับ
ต้องพึ่งดวงจริงๆ
(เออ! ดวงในที่นี้หมายถึงโชคชะตานะครับ ไม่ใช่ลูกชายรัฐมนตรี)
จากประสบการณ์ซื้อของฝากจากริมถนน มาพอสมควร ทำให้ผมมีเทคนิคในการเลือกซื้อ
(ผมเพิ่งรู้ว่า ประสบการณ์ บางทีก็แปลเป็นไทยได้ง่ายๆ ว่า “ถูกหลอก”)
เนื่องจากไม่ได้เดินทางผ่านถนนเส้นนี้เป็นประจำ ดังนั้น จึงไม่มีร้านประจำให้ใช้บริการ
ผมเลือกร้าน ที่อยู่ถัดจากร้านแรกไปประมาณ 8-9 ร้านครับ
จะจอดร้านแรกก็ไม่ทัน เพราะด้วยความเร็วบบถนนหลวง กว่าจะชะลอและเข้าเลนซ้ายได้
เมื่อเข้าเลนซ้ายได้ ก็ชะลอรถไปเรื่อยๆ เพื่อดูปริมาณผลไม้ของแต่ละร้าน เอาแค่ 2-3 ร้านก็พอ จากนั้นหยุดรถลงไปดูสักหน่อย
ร้านที่ไปนี้ เป็นร้านหลอกครับ ไม่ใช่ร้านที่เราจะซื้อจริงๆ นอกจากว่า การเดินทางเที่ยวนั้นมีเวลาน้อย หรือไม่ก็ เจอแม่ค้าจะใจดี แถมให้สุดๆ
แต่ถึงจะเป็นร้านหลอก ผมก็ไม่เคยหลอกแม่ค้า อย่างน้อยๆก็ซื้อติดไม้ติดมือขึ้นรถนิดหน่อย
จะเรียกว่าถนอมน้ำใจก็ได้ครับ
หรือจะเรียกว่าประกันความเสี่ยงก็ได้เหมือนกัน เพราะการช็อปปิ้งแบบนี้ ผ่านแล้วผ่านเลย ไม่อาจย้อนไปร้านเดิมได้
เมื่อขับรถไปจอดหน้าร้านถัดไป
แม่ค้าซึ่งเห็นพฤติกรรมมาตลอดว่าแวะมาแล้วหนึ่งร้านแต่ยังไม่ซื้อ
ก็มักจะให้ราคาพิเศษ และแม่ค้าร้านถัดไปก็ทำแบบนี้
โดยเฉลี่ยแล้ว ผมมักแวะ 2-3 ร้าน และซื้อเกือบทุกร้าน แต่สัดส่วนไม่เท่ากัน จะไปซื้อเยอะในร้านท้ายๆ
สรุปแล้วผลไม้ที่ผมได้ ก็ไม่ใช่ “ของดีในราคาถูก” เสมอไปหรอกครับ
ผมเพียงแต่ช่วยกระจายรายได้ให้แม่ค้า ก็เท่านั้นเอง
และที่สำคัญจะได้ไม่ถูกหลอกด้วย
ระหว่างที่เลือกซื้อ เสียงเพลง “คนที่ไม่ใช่แฟน ทำแทนคงไม่ได้…..” ก็ดังแว่วมาจากวิทยุของแม่ค้าขายผลไม้ริมถนนมิตรภาพ
ไม่รู้อะไรดลใจ ทำให้ผมนึกถึง กลยุทธ์ของร้านค้าปลีก
อ้าว! เพลงคนไม่ใช่แฟน มันเกี่ยวอะไรกับกลยุทธ์การทำธุรกิจค้าปลีก
อยากรู้ใช่ไหมครับ
ไว้ครั้งหน้าจะมาเฉลย
