หายไปหลายวัน ถ้าจะถามเหตุผล ก็ต้องอ้างตามเคยว่า งานเข้า!!!
จันทร์ถึงศุกร์ เจองานจุกอก พอได้หยุดเสาร์อาทิตย์เลยขอหนีเข้าสวนไปหย่อนอารมณ์เสียหน่อย
ไม่ใช่ สวนจตุจักร สวนพลู หรือสวนสามพรานแต่อย่างใด
หากแต่เป็นสวนไซด์มินิ ที่อยู่รอบบ้านครับ ช่วงนี้อากาศเย็นๆ ไม้ดอกหลายต้นออกดอกชูช่อ แย่งซีนกันหน้าดู แต่ที่ผมทุ่มเวลาให้มากเป็นพิเศษ กลับเป็นผักสวนครัว
อยากลองปลูกผักกินเองดูบ้าง!
เคยได้ยินมาว่า ถ้าจะหาความสุขแบบง่ายๆและได้กำไรหลายต่อ ต้องลองปลูกผัก

หลายเดือนก่อน พี่ที่ สมาคม ปรส. (ชื่อเต็มว่า สมาคมปลูกผักรักสวนแห่งชาติ ชื่อนี้ผมตั้งเองครับ ขณะนี้มีสมาชิกประเดิมแล้ว 2 คน คิดว่าอีกไม่นานจะเปิดรับสมาชิกเพิ่ม) เอาต้นกล้ามะเขือเทศมาให้ พร้อมกำชับว่าช่วยเอาไปขยายพันธุ์ต่อ
ผมรับมาแบบไม่คิดไรมาก แม้จะไม่เคยปลูกมะเขือเทศมาก่อน ส่วนการปลูกผักก็มีประสบการณ์แค่พืชกินใบ ดังนั้น การได้รับมอบหมายให้ทำคลอดลูกมะเขือเทศ จึงเป็นภารกิจที่ท้าทายอย่างยิ่ง

ผ่านไปเดือนกว่าๆ หน้าตาก็เปลี่ยนไป ต้นไร้กระดูกสันหลังจะเลื้อยไปเรื่อย ต้องหาไม้มาประคอง และมัดเชือกแค่พอประมาณ ไม่ถึงขั้นขันชะเนาะแบบโดนงูกัด
ทีแรกว่าจะดัดเป็นรูปหงส์ พอเวลาลูกสุกเต็มต้น มันจะกลายเป็นหงส์แดงไงครับ แต่เอาเข้าจริง แค่มัดให้มันไม่ล้มไม่หักก็เมื่อยแล้วครับ

เหมือนฟ้าจะแกล้ง จู่ๆฝนก็ตกในเดือนมกรา ดอกมะเขือเทศที่เริ่มจะติดลูกก็ร่วงสิครับ เหลือ ‘ดอกอึด’ ที่ทนฝนทนแดด เพียงไม่กี่ช่อ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ได้ลุ้น

“เห็นดอกเหี่ยวๆไหมครับ นั่นแหละ ติดลูกแล้ว”

จากนั้นไม่นาน มันก็ใหญ่ขึ้น

และผ่านไปอีกหนึ่งอาทิตย์ ก็แดงเป่ง!

หลังจากลูบๆคลำๆ ผมประมาณได้ว่า อีก 2-3 วัน น่าจะได้ผลที่สุกอร่อย
แต่… ระหว่างนั้นมีกองทัพนก มาตั้งกองกำลังในระยะประชิด พร้อมส่งเสียงดัง
“จิกแน่ จิกแน่ๆๆ”
เห็นท่าจะไม่ดีเสียแล้ว
เก็บตอนนี้ ดีกว่าอดกิน

เอ…ทำไมมันกลมจัง
เอ…ทำไมแต่ละก้านมีสองลูก
มะเขือเทศพันธุ์นี้ ทะลึ่งนะเนี่ย!