ตอนที่แล้ว เขียนถึงค้าปลีกในปี 52 วันนี้มาต่อในปี 53 กันเลยครับ
ขอฟันเสาธง(ธงอยู่สูงไป ฟันไม่ถึง เอาแค่เสาก็แล้วกัน) ว่าจะต้องเป็นแบบนี้

อย่างแรกเลย แย่งกันเล็ก อันที่จริงต้องเป็น แย่งกันใหญ่ด้วยร้านเล็ก จึงจะถูก
คำว่าเล็กนี่ มีนิยามไม่ตรงกันนะครับ
ร้านที่ใหญ่ขนาด หมื่นตารางเมตร คำว่าเล็ก คือย่อเหลือ หลักพันตารางเมตร
ส่วนร้านขนาดพันตารางเมตร เวลาจะเล็ก ก็เหลือ หลักร้อย

อย่างเทสโก้โลตัส ตอนเข้าเมืองไทยใหม่ๆ ขนาดใหญ่เกิน 3 หมื่นตารางเมตร
ก่อนจะย่อเป็น หมื่นนิดๆ ในชื่อ โลตัสคุ้มค่า
และต่ำกว่าหมื่น ในชื่อ ตลาดโลตัส
จนมาถึงเล็กสุดๆ สองสามร้อยตารางเมตร ในชื่อ โลตัสเอ็กเพรส

ขณะที่บิ๊กซี ไม่เลียนแบบโลตัส แต่มาแบบเขย่งก้าวกระโดด
ย่อจากหลักหมื่น มาเหลือหลักร้อย
รู้จัก ‘มินิบิ๊กซี’ ไหมครับ
‘มินิ’ สมชื่อ สรุปแล้วก็คือร้านประเภทเดียวกับเซเว่นฯนั่นเอง

ส่วนคาร์ฟูร์ หลังจากย่อมาเหลือหลักพัน เป็นเวลาหลายปี สุดท้ายก็ทนไม่ได้
แอบๆเปิด คาร์ฟูร์ซิตี้ สาขาแรกไปแล้ว แถวๆ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต
แหละนี่ก็คือ ร้านสะดวกซื้อ

ยังไม่หมดครับ ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ชื่อ Max Valu ก็พร้อมจะทดลองเปิดร้านประมาณ 2 คูหาตึกแถวเหมือนกัน
ต่อไปเราอาจได้เห็นร้านค้า เรียงกันเป็นตับ เหมือนธนาคารในห้างก็ได้นะครับ

สรุปแล้วปีหน้า ทุกเจ้าต่างเน้นร้านเล็ก ส่วนจะเล็กมากเล็กน้อย ก็ขึ้นอยู่กับทำเล
ส่วนสาเหตุ ที่ต้องเล็กนั้น ผมได้เขียนไปแล้ว ไม่ขอซ้ำนะครับ

อย่างที่สอง ร้านใหญ่ต้องมีลูกเล่น มีสีสัน
แม้ร้านเล็กจะอยู่ในกระแสนิยม แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นแหล่งทำเงินตลาดไป อาจจะมาแล้วก็ไปเหมือนจตุคคามฯในปี 49 ปี 50 ก็ได้
ดังนั้น Big 4 ซึ่งประกอบไปด้วย เชลซี แมนยูฯ สเปอร์ และอาร์เซนอล เอ้ย! หงส์แดงของผมหายไปไหน???
อ้าว! ไปเรื่องฟุตบอลอีกแล้ว
Big 4 ในที่นี้หมายถึง ห้างขนาดใหญ่ 4 เจ้า คือ เทสโก้โลตัส คาร์ฟูร์ บิ๊กซี แมคโคร ครับ
ก็ยังเดินหน้าเปิดร้านใหญ่ต่อไป แต่อาจจะเปิดน้อยลง

ตัวเลขที่ผมรวบรวมได้ สาขาเปิดใหม่จะลดลงเรื่อยๆ
จาก 39 สาขาในปี 50 เป็น 35 สาขาในปี 51 และปีนี้เต็มที่ก็ประมาณ 20 แห่ง
อันนี้นับเฉพาะร้านใหญ่ๆ ของ Big 4 นะครับ

พฤติกรรมที่เปลี่ยนไป คือไม่บ้าเห่อสินค้าราคาถูกเพียงอย่างเดียว ทำให้ร้านค้าปลีกต้องปรับตัว
พอรู้ว่า เวลาลูกค้าออกจากบ้านมาซื้อของ ต้องทำธุระอย่างอื่นด้วย
ร้านค้าจึงไปเอา แบงค์ ร้านอาหาร ร้านซักรีด ร้านไอศครีม ร้านเสื้อผ้ามีแบรนด์ ร้านทำผม มาเปิดใกล้ๆ กลายเป็น One Stop Shopping ซึ่งแปลว่า หยุดครั้งเดียว ตังค์หมดกระเป๋า
ที่ชัดเจนสุดคือ เทสโก้โลตัส (อีกแล้วครับท่าน) ที่เปิดโมเดลใหม่ ในชื่อ “พลัส”
ตอนนี้มีสองแห่ง แต่ได้ข่าวว่า กำลังเร่งสร้างสาขาอุดร
แหม คนอุดรฯ นี้โชคดีจริงๆมีร้านให้เลือกเยอะ
เอ… หรือว่าโชคร้ายหว่า เพราะมีแต่รายการเสียทรัพย์

อย่างที่สาม ปะแป้ง ทาหน้า เสียใหม่
ใครเข้าร้านเซเว่นฯประจำ คงสังเกตุเห็นการเปลี่ยนแปลงในช่วง 2-3 ปีมานี้
จากเดิมที่ต้องเอาก้นดันประตู เพราะสองมือหิ้วถุงใส่ของ
ตอนนี้ประตูเข้าออกก็เปิดปิดได้อัตโนมัติ
ทำให้สุนัขเดินเข้ามาได้ร้านได้สะดวกขึ้น เฮ้ยไม่ใช้! ลูกค้าสะดวกขึ้นต่างหาก แม้บางครั้งจะมีสุนัขมานอนตากแอร์อยู่หน้าร้านก็ตามเหอะ

พอเปิดร้าน นานเกิน 10 ปี ความเสื่อมก็มาเยือนครับ
และเมื่อร้านโทรม เก่า อุปกรณ์เสีย พอมีร้านใหม่มาเปิดใกล้ๆ ลูกค้าก็หนีไปหมด
มีทางเดียวคือ ทาสี เปลี่ยนไฟ ใช้อุปกรณ์ไฮเทคช่วย
อย่างเดอะมอลล์ โคราช ก็เร่งปรับปรุง เพื่้อให้ทันรับมือกับเซ็นทรัลขอนแก่น

ส่วนเซ็นทรัลลาดพร้าว ก็มีข่าวว่าจะรื้อครั้งใหญ่ปีหน้า
แต่ไม่รู้ว่า จะทยอยทำทีละส่วน หรือปิดทั้งห้างไปเลย

อย่างที่สี่ ร้านนั่งสบาย
ในขณะที่การทำงานเครียดจะตาย พอได้หยุดเสาร์อาทิตย์หรือหลังเลือกงาน ทุกคนก็อยากพักผ่อน
คอมมูนิตี้มอลล์ ที่มีร้านอาหาร ร้านกาแฟ และซูเปอร์มาร์เก็ต จึงเป็นทางออกสำหรับลูกค้ากลุ่มนี้
ห้างค้าปลีกประเภทนี้โตเร็ว ได้รับความนิยมในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมานี้ แต่งานนี้ค้าปลีกรายเดิมต้องหืดขึ้นคอ เพราะว่าเจ้าของโครงการบ้านจัดสรร ผู้ดีเก่าตระกูลดังที่มีที่ดินผืนใหญ่อยู่กลางเมือง หรือแม้แต่เสี่ยเจริญ เจ้าของเบียร์ช้าง ต่างก็สนใจมาทำเหมือนกัน

สรุปแล้วปีหน้า บรรดาร้านค้าแปลกคงต้องแย่งทำเลกันน่าดู เพราะมีคู่แข่งเข้ามาใหม่
ส่วนลูกค้าอย่างเราๆ ก็มีทางเลือก(ให้เสียเงิน)เพิ่มมากขึ้น

ทั้งหมดนี้ เป็นแค่เรื่อง ‘สาขา’ เท่านั้น อันที่จริงยังมีเรื่องการตลาดอีกด้วย
ไว้คราวหน้า มาต่อกันครับ!