แม้จะเป็นข่าวใหญ่โต ตั้งแต่ก่อนเดินทางไปแข่งที่ญี่ปุ่น แต่ก็ต้องยอมรับว่า ขากลับน้องหม่องยิ่งดังกว่าเดิม
กลายเป็นคนสำคัญ ขนาดรัฐมนตรีกระทรวงวิทย์ฯยังต้องไปรับ! คิดดูแล้วกัน

ความสำเร็จของ ‘ด.ช. หม่อง ทองดี’ น่าชื่นชมดีใจ แต่ผมอยากรู้เบื้องหลังความสำเร็จมากกว่า
คิดว่าครูคงสอนนักเรียนเหมือนกันทั้งห้อง
แต่แล้วทำไมน้องหม่อง ร่อนเครื่องบินพับได้เก่งคนเดียว?
จะว่า เพราะเด็กไปหาความรู้จากอินเตอร์เน็ต หรือได้ทริคจากสารคดีทางเคเบิ้ลทีวี
… ก็ไม่น่าจะใช่!

น่าสงสัยและน่าสนใจครับ
เผื่อได้เทคนิคเอามาพับเครื่องบินเล่นบ้าง แก้ตัวจากที่เคยล้มเหลวในวัยเด็ก
จำได้ว่าตอนประถม ผมแพ้ประจำ เพราะปืนต้นไม้ไม่เก่งเหมือนเพื่อน
คนที่ปืนต้นไม้สูง จะปล่อยจากตำแหน่งที่เหนือกว่า
เครื่องบินก็อยู่ในอากาศได้นานกว่า
และคนปล่อยก็เสียวกว่า!!!

“เค้าเป็นคนที่ช่างคิด ช่างถาม พอเค้าถามผมก็แนะนำให้โดยใส่คำถามกลับไปให้เค้าลองไปทดลองเอง”
ใช้คำถามตอบคำถาม
เป็นเทคนิคการสอนที่ไม่ธรรมดาของอาจารย์อำนาจ กิตติจริยา แห่งโรงเรียนบ้านห้วยทราย

“อย่างทำไมมันถึงบินเอียง ผมก็ลองแนะนำถ้าอย่างนั้นพับปีกด้านข้างไหม ถ้าพับให้เท่ากันล่ะจะเกิดอะไร เค้าก็ลองไปทำดู”
ไม่สรุปคำตอบให้ว่า วิธีใดถูกต้อง! แต่เป็นการแนะนำ ตั้งคำถามชวนทดลอง ทำให้ ดช.หม่อง อยากค้นหาคำตอบด้วยตนเอง
“ทำได้ก็ดีใจมาก รีบมาบอกผม ทำให้ผมเห็นแววว่าเด็กคนนี้ไปได้”

ขยันถาม และนำไปทดลองทำ
นี่มันเป็นเทคนิคเดียวกับที่ ‘ต๊อบ เถ้าแก่น้อย’ ใช้เลย
ตอนเริ่มทำสาหร่ายอบกรอบ เขาก็วิธี ‘ถาม ถาม และก็ถาม’

หรือตอนที่ทำสตูดิโอถ่ายรูป ‘ตัน โออิชิ’ ผู้ไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องถ่ายรูป ก็บินตรงไปไต้หวัน เพื่อ ‘ถาม ถาม และก็ถามเช่นกัน’

รู้อย่างนี้ ถ้าตอนเด็ก ผมถามครูเรื่องปืนต้นไม้ ก็ชนะเพื่อนไปแล้ว
“ครูครับ ทำยังไงไม่ให้เสียว”