เป็นสองคำถามที่คนรู้จักมักจี่ ขอความเห็นเป็นประจำ
ยิ่งเศรษฐกิจเป็นแบบนี้ หลายๆคนก็อยากหารายได้เพิ่ม เงินที่ฝากธนาคารไว้ ไม่ค่อยออกดอกออกผล เลยจะลองหาทางทำธุรกิจ

“ก็ดีนะ น่าจะทำได้ แต่…”
“อย่าเลย มันไม่น่าจะเหมาะ”

อันที่จริง ผมเองก็ไม่ใช่กูรูผู้เชี่ยวชาญหรอกนะครับ แต่ที่ให้คำแนะนำเพื่อนๆได้ เพราะรู้จักนิสัยและสไตล์คิด ของเขาดีพอ
‘ดีพอ’ ในระดับที่รู้ว่า เขาเหมาะที่จะทำแฟรนไชส์หรือไม่?
และควรเป็นธุรกิจอะไรดี?
แฟรนไชส์กาแฟ, แฟรนไชส์อาหาร, แฟรนไชส์เซเว่น, แฟรนไชส์ไปรษณีย์, แฟรนไชส์ลูกชิ้น หรือ แฟรนไชส์ไก่ย่างห้าดาว?

ขึ้นชื่อว่าทำธุรกิจ มันไม่มีสูตรสำเร็จอยู่แล้ว
ถ้ามันสามารถ copy และ paste ได้ ป่านนี้ก็รวยกันทั้งเมืองไปแล้ว
เนื่องจากมันทำ(แล้วมีกำไร)ยาก จึงมีคนพยายามคิด solution ให้มันง่ายขึ้น นี่จึงเป็นที่มาของธุรกิจแฟรนไชส์
‘เป็นการเอาบทเรียน, ความรู้ และเคล็ดวิชา’ มาขายต่อ
แฟรนไชส์จึงต่างจากอาจารย์ไบ้หวย เพราะคนไบ้หวย เขาไม่ซื้อเอง

จุดต่างของธุรกิจแฟรนไชส์ คือ ความเสี่ยงที่น้อยกว่า การทำธุรกิจแบบ “ทำเองหมด”
ที่บอกว่า ‘เสี่ยงน้อย’ ก็เพราะว่า เจ้าของแฟรนไชส์ได้ทดลองเปิดร้าน มาเป็นเวลานาน รู้จุดอ่อน จุดแข็งของธุรกิจเป็นอย่างดี และได้จัดการปิดจุดอ่อนไปค่อนข้างเยอะแล้ว

อ้อ! ย้ำนะครับ ว่าเป็นธรุกิจที่เปิดมานานพอสมควร และประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี
ธุรกิจที่เพิ่งเปิดได้ไม่กี่ปี แล้วขายแฟรนไชส์ ผมไม่แนะนำครับ เพราะว่า
1. บางทีสินค้าตัวนั้นอาจเป็นแค่กระแสนิยมชั่วคราว เป็นแฟชั่นที่มาไวไปไว (ซึ่งถ้าลองสังเกตุให้ดี จะมีสินค้าประเภทนี้อยู่เยอะมาก)
2. การเปิดธุรกิจเพียงไม่กี่ปี ยังไม่สามารถพิสูจน์ฝีมือของผู้บริหารได้ อย่าลืมนะครับว่า ที่จะ
ซื้อแฟรนไชส์จ่ายค่าลิขสิทธิ์หลายแสนบาท ก็เพราะต้องการเรียนลัด ไม่อยากลองผิดลองถูก
ด้วยตัวเอง นั่นแปลว่า เราควรมองหาแฟรนไชส์ที่เปิดให้บริการแล้วมาได้ระยะหนึ่ง ที่เผชิญ
ปัญหาและแก้ไขได้

แล้วใครบ้างที่เหมาะกับธุรกิจแฟรนไชส์?
ไว้พรุ่งนี้ ผมจะมาเล่าต่อ
แอบกั๊กอีกแล้วครับ!