“พวกเรา ผมมีข่าวดีมาบอก” สมปอง ผู้จัดการฝ่ายฯ เดินไปคุยไป เสียงดังไปทั้งฟลอร์
“ไตรมาสนี้เราทำยอดขายได้ทะลุเป้า เจ้านายเลยให้รางวัล”
ถ้ามีใครนั่งจดตัวเลข นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 2 ปีที่สมปองเดินออกจากห้องประชุมอย่างสบายใจ เพราะก่อนหน้านี้ทีมขายในความดูแลของเขา ทำตัวเลขยอดขายได้แย่มาก

“รางวัลอะไรเหรอพี่?” รวิดาขาช้อป ปรี่เข้ามาถามทันที
แต่พอได้ยินว่าเป็นแพ็คเกจเที่ยว เธอถึงกับออกอาการเซ็ง
“โห น่าจะให้เป็นเงินโบนัสเนอะ หนูจะได้ไปช้อปปิ้ง”

“ทีแรกพี่ก็เสนอเป็นเงินไปนะ แต่เจ้านายเขาอ้างว่า อยากให้พวกเราไปสนุกด้วยกัน จะได้รู้จักกันมากขึ้น” ผู้จัดการฝ่ายฯคนเดิมพยายามอธิบายลูกน้อง
“มีอะไรที่พวกเรายังไม่รู้จักกันอีกหรือพี่ ขนาดเล่นไพ่ยังเดาได้ว่าใครจะเสีย” สุทิน ผู้นิยมทานยอดข้าวบาร์เล่ย์แทรกความเห็น

“เอาน่า ไว้โอกาสหน้าถ้าพวกเราทำยอดได้ดีแบบนี้อีก พี่จะขอเป็นเงินโบนัสให้ แต่งวดนี้เราไปเที่ยวให้สนุกกันก่อนดีกว่า”
“วันหยุดยาวเดือนหน้านะ เตรียมตัวกันได้เลย”

“อ้าว แล้วไปเที่ยวที่ไหนพี่” สุทินต้องถามเตือน เพราะเหมือนพี่เขาจะลืมบอกสถานที่
“ไปสุรินทร์”
“โห แค่ในประเทศเหรอ” รวิดายังเซ็งไม่หาย

จากนั้นไม่กี่วัน สมปองเห็นลูกน้องสุดที่รัก ที่บ่นๆว่าไม่อยากเที่ยว กำลังยืนโต้เถียงกันในแผนกเสื้อผ้าผู้หญิงกลางห้างดัง
“อ้าว มาซื้ออะไรกัน” สมปองร้องทักลูกน้องก่อน
“สวัสดีคะพี่ พอดีเลย หนูกำลังอยากรู้พอดีว่าหนูหรือยัยแป้งร่ำที่เข้าผิดกันแน่” รวิดากล่าวทัก
“หนูจะไปเลือกชุดเล่นน้ำทะเล แต่ยัยแป้งร่ำกลับบอกว่าใครเขาใส่ชุดว่ายน้ำไปนั่งหลังช้างกันเล่า” รวิดาอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“ตกลงเราไปสุรินทรไหนคะ” แป้งร่ำถามบ้าง

“เวรเลยตู มันพลาดได้ขนาดนี้เลยหรือ” สมปองพูดกับตัวเอง
ก่อนที่จะขยายความต่อว่า สถานที่ที่จะไปเที่ยวกันนั้นเป็นหมู่เกาะสุรินทร์ไม่ใช่จังหวัดสุรินทร์

ทั้งหมดนี้เป็นละครสั้นที่ผมจำลองเหตุการณ์ขึ้นมาครับ
ในชีวิตจริงผมมั่นใจว่าหลายคนต้องเคยปวดหัวกับคำสั่งของเจ้านายที่มาไม่ครบถ้วน คล้ายกับเล่นเกมใบ้คำ
ซึ่งกว่าจะรู้คำตอบที่ถูกต้อง ก็ตอนที่เอางานไปส่งเจ้านายนั่นแหละ
เดาถูกก็รอดตัวไป แต่ถ้าเดาผิดนอกจากจะต้องทำใหม่แล้ว อาจได้คำสอนอีกหนึ่งชุดใหญ่

แม้การสื่อสารไม่ครบถ้วน จะเกิดขึ้นบ่อยและทำให้บริษัทเสียหาย (เสียเงิน เสียเวลาโดยไม่จำเป็น)
แต่กระนั้น ความผิดพลาดแบบนี้ก็ไม่รุนแรงเท่า การเข้าใจ ‘ภาพใหญ่’ ไม่เหมือนกัน
ภาพใหญ่ คือ เป้าหมายของบริษัทครับ
เป้าหมายที่บอกว่าจะมุ่งไปในทิศทางใด จะเก่งที่สุดในยุทธจักรในเรื่องใดบ้าง
ซึ่งวิธีวาดภาพใหญ่ให้พนักงานเข้าใจตรงกัน ที่เราคุ้นเคย ก็คือ วิสัยทัศน์ นั่นเอง

เชื่อไหมครับ หลายบริษัทยังไม่มีภาพใหญ่แขวนให้พนักงานเห็น ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจ๊หรือเฮีย
ในขณะที่บางบริษัท มีภาพใหญ่แปะข้างฝา แต่ว่า… ทุกอย่างขึ้นอยู่กับ ‘เจ้านาย’ คนเดียว
ส่วนบางบริษัท ปฏิบัติตามภาพใหญ่อย่างเคร่งครัด เพียงว่า พนักงานยังถกเถียงกันไม่จบ เพราะมองเห็นภาพไม่เหมือนกัน

ธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ ส่วนใหญ่เกิดจากผู้นำวาดภาพชัดเจน ลูกน้องเข้าใจตรงกัน การทำงานจึงมีพลังและเดินไปข้างหน้าได้เร็ว

ดังนั้น หากธุรกิจของเรายังไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่ตั้งใจ ลองมาทบทวน ‘ภาพวาด’ กันก่อนดีไหม?
ลองถามพนักงานในสังกัด ว่ามองเห็นเป็นรูปอะไร ถ้าคำตอบที่ได้ไม่ตรงกัน
นั่นแปลว่า สมควรแก่เวลาที่จะต้องวาดภาพใหม่
อ้อ! อย่าสวมวิญญาณศิลปินมากเกินไปนะครับ เดี๋ยวได้เป็นภาพแอ็บสแตรคส์ แล้วจะยิ่งไปกันใหญ่